μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ





Νέα έκδοση στην Αγγλία σε νορφή ebook

Natalia and Christina - ebook in English
Βρείτε το online για αγορά εδώ.


Νέο βιβλίο 2016
Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου

     
     Νέο βιβλίο για παιδιά 2015

«ΑΓAΠΗΣE ΜΕ... και άλλα παραμύθια»

Τρεις ιστορίες πλασµένες µε όνειρο, µε µαγεία και µε αγάπη για το Καλό και την Οµορφιά.
Τρία παιδιά, σε τρεις διαφορετικούς κόσµους, θα αγωνιστούν για να επικρατήσει το Καλό, ενώ δίπλα στο καθένα απ’ αυτά η συγγραφέας δηµιουργεί κι ένα πανέµορφο µαγικό πλάσµα – έναν φύλακα άγγελο, που µένει πάντα δίπλα στο παιδί που αγωνίζεται, προσφέροντάς του για όπλα τη γνώση και το θάρρος.
Τρία µαγικά παραµύθια δοσµένα µε τη γνωστή λυρική γραφή της συγγραφέα.
"Φόρεσε γρήγορα το παλτουδάκι της, ένα κοντό κόκκινο µε άσπρη γούνα στην άκρη και κουκούλα να µην κρυώνει, και έτρεξε να προφτάσει τον άνεµο. Όµως εκείνη τη στιγµή άκουσε πάλι την ψιθυριστή φωνή: «Αγάπησέ µε…». Έστρεψε ευθύς το κεφαλάκι της και τι να δει! Ένα πανέµορφο λουλούδι ήταν, που έµοιαζε µε τριαντάφυλλο. Ήταν γαλάζιο και είχε πάνω του κάτι χρυσαφιές και κόκκινες πινελιές, σαν να ήταν ζωγραφισµένο. «Εγώ δεν ξέρω πώς να αγαπήσω ένα γαλάζιο τριαντάφυλλο» είπε". (Από το παραµύθι «Αγάπησέ µε...»)
"Και κανείς δε θυµόταν για τη ραγισµένη του καρδιά. Αυτή δεν την ήθελε κανείς. Γιατί δεν ήταν από χρυσάφι. Και ούτε είχε δει κανείς το αίµα που έσταζε. Και µόνο η µικρή Μαρίνα έκλαψε γι’ αυτήν. «Αχ» είπε «να γινόταν ένα µεγάλο κόκκινο πουλί αυτή η γενναία καρδιά, η µατωµένη…». Και τη νύχτα, η µατωµένη καρδιά έγινε πουλί". (Από το παραµύθι «Ο µικρός στρατιώτης και το κοριτσάκι µε το µοβ καπέλο»)
"Μόλις το Πέτρινο Δέντρο έλαβε το µήνυµα, ευθύς κάλεσε όλη τη δύναµη και τη σοφία που έκρυβε το γέρικο σώµα του να δει τι θα κάνει. «Εσύ θα σκέφτεσαι πως σε λίγο κάτι καλό θα συµβεί και θα είσαι ελεύθερος. Θα σκέφτεσαι πως πας να φέρεις το µαγικό βοτάνι για τη φτερούγα του µικρού χελιδονιού. Τίποτε άλλο. Θα περιµένεις την καλή στιγµή. Θα την καλείς µε τη σκέψη σου. Και η καλή στιγµή θα έρθει να σε βρει»." (Από το παραµύθι «Το Πέτρινο ?έντρο και το χελιδόνι»)
Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




            Νέο μυθιστόρημα 2014
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ 
Ένα ξεχασμένο ημερολόγιο και ο Χρόνος. Ένα παιδί, ο Μιχελής, που καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας. 
Ένας Άγγλος αξιωματικός που σκοτώνεται, όμως εξακολουθεί να είναι παρών.
H Δήμητρα που έχει εμπλακεί με πάθος και ζητά να λύσει το αίνιγμα.


Η υπερφυσική δύναμη μιας κεχριμπαρένιας μπάλας θα τη βοηθήσει να μπει στα μυστικά του χρόνου.


Θα τη φέρει στην ίδια παράλληλο με τα γεγονότα εκείνα και, λειτουργώντας σαν μια άγνωστη τεχνολογία, θα την οδηγήσει στους ίδιους δρόμους, στα ίδια περιστατικά που θα διαδραματιστούν μπρος στα έκπληκτα μάτια της, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε ο χρόνος, η ματωμένη εκείνη ώρα.


Γιατί ό,τι έχει υπάρξει, υπάρχει στον χρόνο.
Ο χώρος συμμετέχει ενεργά στο μυθιστόρημα με όλη την άγνωστη δύναμή του.
Και η ηρωίδα χρησιμοποιεί το μαγικό στοιχείο που κρύβει για να βρει το νόημα μιας άλλης αλήθειας, μιας άλλης δικαιοσύνης.
Γιατί η γνώση είναι δύναμη.
Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου” είναι μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή και μαζί φανταστική, όπως η ίδια η ζωή. Μιλά για το σκοτεινό μυστήριο του θανάτου και για το ανεξιχνίαστο της ζωής, έτσι που να μπορέσει μονάχος ο αναγνώστης να περπατήσει τα μονοπάτια της ομίχλης και να βγει δυνατός. Μονάχος να φτάσει στη θέαση του Σμαράγδινου Φωτός που είναι η γνώση και η θέαση του Αθέατου κόσμου. 
Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης

 


           Νέο μυθιστόρημα
Η ΔΙΨΑ ΜΕ ΚΑΙΕΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΧΑΝΟΜΑΙ

Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στους ερημωμένους δρόμους της Αθήνας, σήμερα.
Αλλά και βαθιά στο μυστήριο της αγάπης. 
Τα πρόσωπα ζουν τον έρωτα ως πάθος και ως νοσταλγία του πάθους.
Ως θυσία και ως τελετουργία σιωπής.
Αναπτύσσουν μια δική τους άμυνα, για να βγουν από το ερειπωμένο παρόν.
Να βρουν τον ορφικό “αυδήεντα” λίθο, που θα τους δώσει την ομορφιά και το χαμένο ιερό.
Ο ορφικός τίτλος “Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι” δίνει στους ήρωες το στίγμα της άλλης αλήθειας που αναζητούν, της άλλης γνώσης που θα τους χαρίσει την εσωτερική τους απελευθέρωση.
Πλασμένο από τα ακατέργαστα υλικά της οργής και του έρωτα, περπατάει στις ερεβώδεις, φροϊδικές διαδορμές:
Από την Ψυχή προς την Ψυχή”.

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ

(οπισθόφυλλο):
Το μυθιστόρημα ζωντανεύει τις τελευταίες ημέρες του Βυζαντίου. Λεπτό προς λεπτό καταγράφει τις πενήντα επτά ημέρες της πολιορκίας έως την Άλωση.
Με λόγο δυνατό, ζωντανό, με αναλυτική διείσδυση, δίνει την ύστατη εκείνη αγωνία, τον ύστατο αγώνα, που στάθηκε ορόσημο στη νεότερη ιστορία του ελληνισμού. Όμως, πέρα από αυτό, και με μυθικό άξωνα τον ήρωά της, ή συγγραφέας δίνει τη συγκλονιστική πορεία της παρακμής του Βυζαντίου, καθώς και την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού μετά την καταστροφή.

"Σεβάστηκα όσο μπόρεσα τα ιστορικά γεγονότα. Τα άγγιξα με δέος. Όμως εκείνο που με ενδιέφερε ήταν να βρω αυτό που σχεδόν πάντα μένει έξω από την ιστορία: το πάθος, το θαύμα, τον όρκο της ψυχής, το ρίγος, και το μεγαλείο εκείνων των τραγικών πολιορκημένων, που η θυσία τους, ο τιμημένος θάνατος που επέλεξαν, έγινε σύμβολο στη συνείδηση του Γένους.
   Όλα αυτά προσπάθησα να τα περάσω μέσα από την οδύνη της Μιάς Συνείδησης, της Μιάς μοναχικής κραυγής, μέσα από την προσωπική βίωση του ήρωά μου, του νεαρού πολεμιστή από τη Λήμνο, τον σημαδεμένο με τον κύκλο της ώχρας στο μέτωπο, που φέγγει και ματώνει σαν προφητεία.
   Άπλωσα το οδυνόμενο αυτό ιστορικό υλικό κάτω από τον δικό μου μύθο, που είναι η ανθρώπινη περιπέτεια του ήρωά μου, δεμένη με τη μοίρα της Βασιλεύουσας.
   Μόνον έτσι η ιστορία μπόρεσε να γίνει προσωπική μου αλήθεια και να με πάει βαθιά, ίσαμε τις ρίζες μου και ίσαμε τα σύμβολα που έθρεψαν την ελληνικότητά μου".


Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1996. Και 18η έκδοση 2011)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ
Ένα μυθιστόρημα που δίνει την αλήθεια της ιστορίας για τη μάχη των Θερμοπυλών και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, γραμμένο από τη γνωστή και έμπειρη συγγραφέα Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. Με τον δυνατό και διορατικό λόγο της δίνει στα ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα το πραγματικό τους μέγεθος.
Ένα μυθιστόρημα για τον αναγνώστη που θέλει να βρει το πρόσωπό του μέσα από τη συλλογική δύναμη της φυλής του.

Οπισθόφυλλο:
"...και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τα άπειρα πλούτη και το φρόνημα του δούλου. Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο διαφορετικών κόσμων, και επεκράτησαν οι ολίγοι ελεύθεροι."



"Μόνο το ξύλινο τείχος θα σώσει εσάς και τα παιδιά σας..."
Είναι ο χρησμός που έδωσε το μαντείο των δελφών στους
Αθηναίους πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατόρθωσε να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.

Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ' όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιϊα των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των "ολίγων" να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.

Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτιλύσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο, γίνεται μια περιπέτεια του σημαρινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.



«Προσπάθησα να δώσω την ανθρώπινη πλευρά, να βρω την καθημερινή τελετουργία του αρχαίου κόσμου, έτσι που τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε ένα χρόνο καταργημένο αλλά και μαγικά παρόντα, σε ένα χρόνο ζωντανό.Πιστεύω πως το “Ξύλινο τείχος” είναι ένα μυθιστόρημα σύγχρονο. Όχι τόσο γιατί φέρνει στις μέρες μας τη μακρινή εκείνη εποχή, αλλά γιατί αυτή εμπεριέχει, προφητικά, όλα όσα μεγαλύνουν ή μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο.

Αν και ιστορικό μυθιστόρημα, λέω πως το έγραψα μυητικά. Και κάθε μυητική περιπλάνηση είναι ταυτόχρονα και αναγωγή της ψυχής στον εαυτό της, στην πολλαπλότητα της αυτογνωσίας της".

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 2006)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ
Μια αγάπη που κράτησε χίλια χρόνια και έκανε το πέτρινο δέντρο ν' ανθίσει. Ένας όρκος πιο δυνατός από το θάνατο. Ο Φοίβος, ένας νέος Ορφέας, που με τη μουσική του θα ανατρέψει το άβατο του Άδη. Ο Κωνσταντίνος, ένας αθάνατος, που θα μπει στην προϋπαρξιακή διαδρομή του και θα ζήσει την περιπέτεια της ευφυϊας του. Δυο πλάσματα μαγικά που θα συναντηθούν στο λυκόφως της ζωής και του θανάτου. Κουβαλούν ένα διαφορετικό κόσμο ο καθένας, μια άλλη μνήμη, μια άλλη εκδοχή της κοσμικής αλήθειας.
Το τραγούδι του νεκρού αδερφού σ' έναν καινούριο μύθο.
Η περιπλάνηση της ψυχής πριν από τον πόνο της εφημερότητάς της.
Ο λυπημένος Άγγελος της Στάχτης που νίκησε το Έρεβος.
Ο ορφικός εραστής, ο γητευτής των ψυχών.
Μια ποιητική γεωγραφία του Άδη μετατοπισμένη στο τοπίο των ζωντανών.
Ένα μυθιστόρημα σαγηνευτικό, τολμηρό, που οδηγεί στον μεγάλο πόνο της γνώσης.
Φαντασία και διαίσθηση και στοιχεία ζωντανά από το δημοτικό τραγούδι, την ομηρική νέκυια, τους ορφικούς ύμνους, την Παλατινή Ανθολογία, τις παραδόσεις μας τις πλούσιες για το ταξίδι της ψυχής και τον άλλο κόσμο.
“Βάδισα κι εγώ, μεζί με τον χιλιόχρονο ήρωά μου, τα μοναχικά μονοπάτια της αντίπερα όχθης, να βρω τα δάκρυα του άλλου πόνου, της άλλης μνήμης, τα σημάδια της ‘ορφικής’ γνώσης που αναζητούσε. Περπάτησα τους δρόμους της ψυχής, να βρω τη χαμένη της περιπλάνηση, το μεταφυσικό ταξίδι της όπως βιώθηκε από την πρώτη μνήμη.
Η εύθραυστη πραγματικότητα όπου έζησαν τα πρόσωπα αυτού του μυθιστορήματος - με το ‘υπερφυσικό’ να εισχωρεί στη λογική και να την ανατρέπει - ήταν μια άλλη εμπειρία, μια διαφορετική αυτογνωσία.”

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 2001)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





ΥΓΡΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ
O αθώος που συναντά στο δρόμο του τη μοίρα και πρέπει να αναμετρηθεί μαζί της. Γιατί τον άγγιξε η νύχτα του υγρού φεγγαρόφωτου. Γεγονότα ακατέργαστα όπως τα γέννησε ο χρόνος.
Με κίνδυνο της ζωής του, ο Προμηθέας θα σώσει ένα πανάρχαιο κειμήλιο, την Ιερή Χάρτα, όπου είναι χαραγμένα τα μυστικά του γενετικού υλικού, αυτά που θα λυτρώσουν τον άνθρωπο από τον πόνο. Η Ιερή Χάρτα θα γίνει στόχος σκληρών συμφερόντων.
Ο Προμηθέας σώζει την πανάρχαια γνώση και τη δίνει στους ανθρώπους.
Και οι άνθρωποι τον τιμωρούν.
"Τώρα πρέπει να βρεις το θάρρος που γεννά η έσχατη απελπισία, να εθιστείς στο χάος..."
Το Υγρό Φεγγαρόφωτο είναι ένα μυθιστόρημα για τη μοίρα και το θεό, για το μαρτύριο του πόνου και για το ανεξήγητο. Ένα μυθιστόρημα για τον "εθισμό στο χάος" και για την κοινωνική αναλγησία.
Η έσχατη απελπισία ως εμμονή ύπαρξης. Ή, αλλιώς, ως εμμονή ελευθερίας.
Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 2009)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης






ΙΕΡΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ
«Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, είχα μουλιάσει, έτρεμα, όμως δεν έκανα βήμα. Στεκόμουν εκεί, ακίνητος, και κοίταζα το σάκο με τα οστά που κροταλούσαν περίεργα. Μικροί χείμαρροι πάνω στη γη παράσερναν δέντρα και θάμνους, κι εγώ σκεφτόμουν το χρησμό, «θα τα βρεις τη μέρα που θα βρέχει...»

Ο Ιερός Ποταμός είναι η ανεξιχνίαστη διαδρομή της ψυχής από τις πηγές του μύθου ως τις μέρες μας.
Η διαδρομή της μυθικής, συνεχιζόμενης Περσεφόνης, με τη θαμπή μνήμη του Άδη, που θα συναντήσει στο δρόμο της τον άγιο με το ματωμένο ράσο.
Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα και για το θάνατο, για το χρόνο που γίνεται χρησμός, για το μαγικό στοιχείο που κρύβει την αλήθεια.
Πρόσωπα καθημερινά που βιώνουν τα γεγονότα ακατέργαστα, στην αρχετυπική τους ποίηση, να βρουν το νόημα που λάμπει ανεξιχνίαστο μέσα τους.

Ο Ιερός Ποταμός είναι ένα μαγικό ταξίδι από την ψυχή προς την ψυχή.
Ένα ταξίδι προς εκείνο που δεν φαίνεται.

Ο Νάρκισσος Μαυρολέων επιστρέφει στον γενέθλιο τόπο του, ύστερα από είκοσι ένα χρόνια, με σκοπό να πουλήσει το πατρικό του σπίτι και να ελευθερωθεί από μια παιδική ανάμνηση που σημάδεψε τη ζωή του.
Όμως το σπίτι τον παγιδεύει από αόρατους δρόμους. Κι ένας μυθικός ποταμός που περνά δίπλα του ζωντανεύει το μυστήριο που κρύβει.
Εκεί θα ζήσει τον έρωτα ενός παράξενου κοριτσιού, της Περσεφόνης, που θα τον οδηγήσει στα μυστικά μιας διαφορετικής αυτογνωσίας.

Εκδόσεις Πατάκη (Πρώτη Έκδοση 2003) 

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




Η ΕΚΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ
Η Αδριανή επισκέπτεται με τον άνδρα της έναν τόπο, που τον αποκαλούν “τόπο των παλιών μυστηρίων” και μαγεύεται.
Κάποια υπερφυσικά φαινόμενα που γίνονται εκεί ξυπνούν μέσα της ένα τρελό ενδιαφέρον να μάθει για την ιστορία του και το μυστήριο που κρύβει.
Η προσωπική περιπέτειά της, ο έρωτάς της για τον νεαρό αρχιτέκτονα - που τον διεκδικεί και ο άνδρας της - είναι μόνον η επιφάνεια του μύθου. Σε ένα παράλληλο επίπεδο εκτυλίσεται η περιπέτεια του τόπου, που τον εξουσιάζει ο θρύλος και τον ζωντανεύει το μαγικό υπέρλογο - η ζώσα ύλη του μυστηρίου.

" Είναι η ερωτική ιστορία μιας γυναίκας που παγιδεύεται από το μυστήριο και ανακαλύπτει κάποιες δυνάμεις, που την οδηγούν σε μια αυτογνωσία διαφορετική: Στη μύηση του σώματος. Μια μύηση που περνάει μέσα από την “αναρχία” του τόπου, από το αρχέγονο τελετουργικό στοιχείο, για να γίνει ζωή.
΄Οσο και αν φανεί παράξενο, το μυθιστόρημα αυτό γεννήθηκε από κάποια όνειρα.Η πρώτη ιδέα. Πιστεύω πως το μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας μας κείται βυθισμένο στα άγνωστα πεδία της ψυχής που φέρουν το χάραγμα από την κοσμογονική μνήμη.
Εκεί βυθίζεται η ηρωίδα μου. Και μυημένη στα πέτρινα αυλάκια των καθαρμών, θα ζήσει τον έρωτα σαν την αρχέγονη γυναίκα, τη Μάνα της Γης. ΄Ενα σώμα που βλάστησε σαν τα δάκρυα της πέτρας. ΄Εγινε νέο ξανά, έφηβο, προφητικό.
Γιατί ο τόπος αυτός, που τον εξουσιάζει το πνεύμα της Πέτρινης Γυναίκας, είναι ζωντανός. Η αναρχία του είναι τα εξωλογικά σημάδια της αντίστασής του στην καταστροφή. ΄Ομως πόσο μπόρεσαν να το αντιληφθούν όσοι τον πλησίασαν;"

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1999, 4η 2000)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης






ΜΕ ΤΗ ΛΑΜΠΑ ΘΥΕΛΛΗΣ
αγιδευμένος στο μυστηριακό και στο αθέατο, ο ήρωάς μου μοιάζει να ζει σε μια κρυστάλλινη πραγματικότητα, σαν τα πλάσματα εκείνα τα εφήμερα, τα προορισμένα για ένα μόνο καλοκαίρι που ξέμειναν και ζούνε το φθινόπωρο που δεν είναι γι' αυτά.
Είναι η ομορφιά ενός εξαγνιστικού έρωτα που θα τον οδηγήσει στο μαρτύριο της γνώσης. Και είναι ο νεκρός στρατιώτης που θα του δώσει την επίγνωση της ασημαντότητάς του.
Εκείνος είναι μόνος.
Να σημαδεύει τη σταυρική περιπέτεια του ανθρώπου πάνω στη γη.
Τίμημα της απαγορευμένης του γνώσης.
Με πλοηγό τα όνειρα προσπάθησα να φτάσω στο Άδυτο της ψυχής, να περάσω στην άλλη αλήθεια, στο ανεξήγητο.
Μια εμπειρία που κάνει το μυθιστόρημα εύθραυστο και γυμνό στα χέρια του αναγνώστη."


Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1993)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης


ΥΨΙΠΥΛΗ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
Η Υψιπύλη ήταν βασίλισσα της Λήμνου σε χρόνο μυθικό, μια τραγική βασίλισσα που η ζωή της συνδέθηκε με ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα των μητριαρχικών χρόνων: Οι γυναίκες της Λήμνου, σε μια ομαδική τρέλα, σκότωσαν ολο τον αρσενικό πληθυσμό του νησιού μόνο και μόνο για να εκδίκηθούν τους άντρες τους που δεν τις πλησίαζαν ερωτικά, γιατί η Αφροδίτη τους είχε δώσει μια βαριά δυσοσμία.
Η Υψιπύλη εναντιώθηκε στην πράξη της τρέλας και έσωσε τον πατέρα της, τον βασιλιά Θόα. Τον έβαλε σε ένα καλάθι αλειμμένο με κερί και τον εριξε στη θάλασσα.
Οι Λήμνιες γυναίκες, όταν συνειδητοποίησαν την πράξη τους, πένθησαν και σπάραξαν.
Οι νόμοι της φύσης είχαν απορρυθμιστεί και οι σκοτωμένοι περιφέρονταν με αναμμένα λυχνάρια ανάμεσά τους.
Ως την ημέρα του καθαρμού.
Όταν πέρασε η "Αργώ" από τη Λήμνο, οι γυναίκες έσμιξαν με τους Αργοναύτες. Και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε ανάμεσα στην Υψιπύλη και στον Ιάσονα.

Ένα ιδιότυπο μυθιστόρημα πλασμένο με τα πιο αρχέγονα στοιχεία της ψυχής: Το πάθος που οδήγησε στον ομαδικό φόνο και η αγάπη-σύμβολο της αιώνιας ομορφιάς, που την τραγούδησε ο ίδιος ο Ορφέας.


Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
(Τίτλος νέας έκδοσης: ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΘΑ ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΜΟΝΑΧΗ)
Δυο ξεχωριστές ιστορίες που διαγράφουν την ψυχολογία της σημερινής γυναίκας και τη βαθιά αλλαγή του προσώπου της.
Γραμμένες με τη γνωστή γραφή της συγγραφέως, την ποιητική γραφή της αναλυτικής σκέψης, μας οδηγούν στη μοναξιά που βιώνει η σημερινή γυναίκα, μοναξιά του έρωτα αλλά και μοναξιά της αξιοπρέπειάς της. Γιατί η ανάγκη της για απόλυτη προσφορά, αυτή η βαθιά ανάγκη της για θυσία, μόνο στη μοναξιά την οδηγεί.

"Στόχος μου ήταν να οδηγήσω τη Ναταλία και τη Χριστίνα σε ένα είδος αυτοανάλυσης, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουν τα λάθη τους, αλλά και τη δύναμή τους, και να φτάσουν στην εσωτερική τους αλήθεια, που σημαίνει, στην απελευθέρωση του προσώπου τους.
Η δύναμη της γυναίκας, η υπεροχή της, δεν βρίσκεται στους φεμινιστικούς αγώνες της, αλλά σε εσωτερικές πηγές αυτογνωσίας. Αρκεί να τις αποκαλύψει.
Η Ναταλία και η Χριστίνα θα φτάσουν επώδυνα και από διαφορετικό δρόμο σε αυτή την αποκάλυψη. Στη γνώση πως: Η αξιοπρέπεια με την οποία βιώνουν την προσωπική τους μοναξιά είναι ένα τίμημα της αυτοθυσίας τους."

Εκδόσεις Άγκυρα, 2009 (Πρώτη Έκδοση 1994).

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ
Εκείνη. Μια νέα γυναίκα που ζει με πάθος την καθημερινότητά της, τον έρωτα και τη μητρότητα, την επιτυχία.
Εκείνος. Ο εραστής, ο αγαπημένος, που φτάνει απροσδόκητα στη διάβρωση των αισθημάτων του, στην αμφισβήτηση.
Πρόσωπα ελλιπή και οι δύο, που θα οδηγηθούν, από διαφορετικούς δρόμους ο καθένας, στη μοναξιά των υπαρξιακών τους ερωτημάτων – στην αυτογνωσία.
Για κείνη: Το συναπάντημα του αθώου με τη μοίρα.
Ή ο πόνος της γνώσης και η κάθαρση.
Για κείνον: Το ουσιώδες της ζωής που διέφυγε.
Ένα μυθιστόρημα για τη μνήμη και το χρόνο, για το θάνατο, για την παλλίνδρομη εξουσία τους πάνω στην ψυχή μας.
Η Επέτειος των Ρόδων είναι ένας ύμνος στη μητρότητα και, παράλληλα, ο ρεαλισμός της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου που συγκρούεται με την πιο ποιητική ώρα της γυναίκας: τη γέννηση του παιδιού της.

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 2002)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ
Ιστορίες και προσωπικά κείμενα
Εκδόσεις Γκοβόστη (2012)
Οπισθόφυλλο

"Ιστορίες και διηγήματα αλλά και καταθέσεις προσωπικές συνθέτουν τον τόμο:
Τα θαύματα θυμώνουν όταν δεν τα πιστεύεις.
Εκείνο που τα συνδέει είναι το θαύμα.
Το θαύμα που μπορεί να μετακινήσει το σκοτάδι.
Να κάνει δυνατό το αδύνατο.
Πραγματικό το μη πραγματικό.
Όταν το άδικο περισσεύει.
Όταν η αβεβαιότητα γίνεται ήττα.
Όταν το παράλογο εξουσιάζει τη ζωή μας.
Γραμμένα από Χριστούγεννα σε Χριστούγεννα, μέρες που γεννούν το θαύμα, τα κείμενα αυτά έχουν μέσα τους μια χαραγή φωτός από τον Ήλιο της Δικαιοσύνης.
Ή αυτό ζητούσα όταν τα έγραφα.
Να πιστέψεις στο θαύμα σημαίνει να ελευθερώσεις την ψυχή σου.
Ή, αλλιώς, πίστεψε στο αδύνατο! Είναι σαν να προκαλείς το θαύμα"

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΖΩΗ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΟΝΟ
Μια ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται μέσα σε μία μόνο μέρα. Στη διάρκεια της μοναδικής αυτής μέρας, οι δυο εραστές θα ζήσουν ολόκληρη την εμπειρία της ζωής τους. Επιθυμία, οργή, αίμα. Για να φτάσουν στην απόλυτη αγάπη που ακυρώνει τον θάνατο.

Προσπάθησα να πλάσω ένα νέο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, δηλαδή του απόλυτου έρωτα και της ματαίωσής του. Με τη διαφορά πως τα πρόσωπα της νουβέλας είναι δυο καθημερινά παιδιά που θα πάνε τον μύθο πιο πέρα.

Με τη δύναμη της αγάπης τους θα κατακτήσουν τη νέκυια. Θα μπουν με τα σώματά τους μέσα στην ομίχλη του άλλου τοπίου. Για να το ευμενίσουν. Και κάθε χρόνο την ίδια ώρα θα λάμπουν πάνω στα νερά συμφιλιώνοντας το άβατο.

Εκδόσεις Γκοβόστη (Πρώτη Έκδοση 2011)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΜΑΖΕΥΩ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΜΟΥ
Είναι η διαδρομή της ζωής μου μέσα από την ποίηση.
Τίποτα δεν μου ήταν πιο δύσκολο από το να γράψω για τη ζωή μου. Για τα βήματα που με έφεραν από το ένα βιβλίο στο άλλο. Για τα γεγονότα που με χάραξαν, για τον πόνο. Η ποίηση ήταν πάντα το δομικό υλικό, το ακατέργαστο, των μυθιστορημάτων μου.

Κι όταν το βρεις
Κι όταν το ανταμώσεις
Μικρό παιδί αμίλητο
Δώσε του τη σταγόνα το αίμα μου
Να τηνε κάνει όρκο
Μην πάει και πιει τη λησμονιά
Μη το νερό της λήθης
Να τηνε κάνει αρόδο
Στο πέρασμα το τρίσβαθο.

Είπα να μην του ξαναγράψω
Έτσι μικρό που έφυγε
Μην το βαρύνουν δάκρυα
Μην το τρομάξει η άβυσσος - όπου
Ανασύρω την ηχώ
από τις πέτρες που έριξα
Να την πατώσω
Χρόνια η ηχώ της άβυσσος
Και πατωμό δεν έχει
Σάμπως μ' ένα κουβά να την τραβώ
Μ' ένα σκοινί που τρίζει
Μα είναι βαριά τα δάκρυα
Και τηνε πάνε κάτω

Μόνο η ηχώ της άβυσσος ουου ου ου
Ίδιο νανούρισμα.

Ω, η απουσία Μάνα μου
Σηκώθηκε σαν θύελλα
Σαν ρούχο που πενθεί το σώμα
Και τα νερά ασημίζουν
Σάμπως να τ' ακουμπάει νεκρός
Σάμπως να γυροφέρνει ψυχή
Που της αρνήθηκαν την άνοιξη

Πε του
Μη γελαστεί και βάλει προσκεφάλι του τη λήθη
Κάλλιο σε πέτρα ν' ακουμπά
σε ηχώ της ερημίας
Κάλλιο στου ύπνου μου τις άναρθρες ραγισματιές
Ο ύπνος είναι ζωντανός, πε του
Να το θυμάται

(Από την ποιητική συλλογή Και θέα προς το Αμίλητο,
Μαζεύω τα υπάρχοντά μου, σελ. 375).


Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΦΕΡΑ
Σ' ένα απομονωμένο νησί, στη δεκαετία του '60, ένα νέο κορίτσι ζει τον πρώτο του έρωτα. Αρχίζει να υπάρχει σε μια σχέση μαγείας με τα πράγματα, σε μια σχέση μαγείας με το νεανικό σώμα της, που ξυπνά αναζητώντας τη γνώση.
Γιατί σ' όλους τους καιρούς, στη μοναξιά του χρόνου, η νιότη ανθίζει μ' έναν ίδιο μαγικό τρόπο. Είναι το θάμβος και η αποκάλυψη των μυστικών που κουβαλά το σώμα από την αυγή της δημιουργίας του.
Ένα μυθιστόρημα που μιλά για την αγάπη και για τον πόνο της αγάπης, για το εφήμερο, για το χρόνο. Η πρώτη τραυματική εμπειρία, που θα πλουτίσει την ηρωίδα, θα την οδηγήσει στην ωριμότητα και στην αυτογνωσία.

Εκδόσεις Κέδρος, 2003 (Πρώτη Έκδοση 1960)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΚΑΙ ΘΕΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΜΙΛΗΤΟ
Η νέα ποιητική της συλλογή, είναι αφιερωμένη στη Μάνα. Στη Μάνα που έφυγε, στη Μάνα που έμεινε δίπλα μας σαν ίσκιος, στη Μάνα που κοιμάται στα όνειρα μας, και τριγυρνάει στους διαδρόμους της ψυχής μας κουβαλώντας τις μνήμες της τρυφερής ηλικίας. "Ποίηση μυστική, μυητική, ποίηση της οδύνης του σώματος, που ανατείνετε να καταργήσει το χρόνο και το θάνατο, ν' αγγίξει τον κόσμο τον μέχρι τώρα ανέγγιχτο και αναπόδειχτο, που αρχίζει ακριβώς εκείθε του ανθρώπου, ακριβώς εδώθε του αγγέλου, με αυτά τα λόγια και με αυτές τις επωδές που "κάνουν την άβυσσο ν' ανθίζει ." Λόγια του Ζακ Λακαριέρ στον πρόλογο της ποίησης της Μ. Λαμπαδαρίδου - Πόθου, που ο ίδιος μετέφρασε, και κυκλοφόρησε στη Γαλλία.

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΚΙ Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΜΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΩΣ ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ

Ποίηση
Εκδόσεις Γκοβόστη (2012)

"Σ' εσένα επιστρέφω μία μία τις αστροφεγγιές
που αξιώθηκα
κι εκείνα τα δωρεάν φθινόπωρα
τα πρωτοβρόχια της αγάπης
τη θέα του Αμίλητου
σ' εσένα τη Μαρία
από χρόνο ερειπωμένο
που τον κατάφαγαν τα δάκρυα
και τους παλιούς φεγγίζει οαραδείσους"

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΜΟΝΑΧΟ
Δέκα ιστορίες, γραμμένες με τον ευαίσθητο ποιητικό λόγο της γνωστής συγγραφέως Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, απαρτίζουν τον τόμο Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο. Πρόσωπα μοναχικά, καθημερινά, βιώνουν μιαν εύθραυστη πραγματικότητα, μιαν ανάγκη φυγής από το αβέβαιο παρόν.
Η κάθε ιστορία έχει τη δική της διαδρομή αυτογνωσίας, τη δική της αλλοτριωτική σχέση με την καθημερινότητα. Όμως όλες μαζί τις συνδέει η μοναξιά, η νοσταλγία του χαμένου, η βία των καιρών από εσωτερικούς δρόμους, η ανάγκη μιας ρομαντικής ψευδαίσθησης, η αναζήτηση μιας τελικής χαράς.
Στις ιστορίες αυτές, ο “άλλος” είναι ένα πρόσωπο χαμένο στην ομίχλη του παρελθόντος, ή είναι δίπλα μας, όμως δεν τον έχουμε δει, τον καλύπτει η απουσία. Μια αίσθηση επώδυνη, ανατρεπτική.
Είναι η εξουσία που έχει το “χαμένο” στην παρούσα στιγμή.


Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΚΙ ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ
Ένα τρυφερό βιβλίο για την ψυχή του παιδιού, για την ψυχή του εφήβου, που γαλούχησε χιλιάδες ελληνόπουλα. Βασικός στόχος του είναι το πώς ένα νέο παιδί θα ενταχθεί στο σημερινό κόσμο, τον αλλοτριωμένο και αντιφατικό.
Πώς θα αμυνθεί ενάντια στις δυνάμεις εκείνες του καιρού μας, που, πολλές φορές, μεταβάλλουν τις αξίες του πολιτισμού μας σε κερδοσκοπίες, για να μπορέσει να βρει το αληθινό νόημα της ζωής του.
Με απέραντη ευαισθησία και διορατικότητα, η συγγραφέας, μεγαλώνοντας το δικό της παιδί, μιλά γι' αυτήν τη μαγική ηλικία, για τη μοναξιά της αθωότητας, για την εύθραυστη σχέση με το γονιό.

Εκδόσεις Κέδρος, 2002 (Πρώτη Έκδοση 1994)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ
Το μυθιστόρημα Νικηφόρος Φωκάς ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, την πιο συγκλονιστική της βυζαντινής ιστορίας, γεμάτη μεγαλείο και αγριότητα και βαθύ μυστικισμό, μια ηρωική εποχή διαποτισμένη από το μαγικό στοιχείο, που ήταν η ποίηση του λαού.
Η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, με την ώριμη ποιητική γραφή της και την αναλυτική διείσδυση, σκιαγραφεί αυτόν τον συναρπαστικό κόσμο, θρίαμβοι και δολοπλοκίες στο Ιερό παλάτιο, νυχτερινοί εραστές, μάγισσες, επίδοξοι της εξουσίας που κινούνται στη σκιά και στην ανομία και που ο απόηχός τους φτάνει ως τις μέρες μας, συναντά τη δική μας εποχή.

“Δεν ήταν εύκολο να καταπιαστώ με μια τόσο πολύπλευρη και τραγική μορφή. Ο Νικηφόρος Φωκάς, αυτός ο σκληρός και δοξασμένος στρατηλάτης της αυτοκρατορίας, ο άσχημος άνδρας με τα λυπημένα μάτια, έζησε τραγικά διχασμένος ανάμεσα στον πόθο του Θεού και στον πόθο της σάρκας. Οι καταπατημένοι όρκοι του ήταν το μαρτύριο της ψυχής του, της προδομένης από τον έρωτα και τη γήινη δόξα.
Αναζητώντας τα σημάδια της ζωής του, που είναι μαζί και σημάδια ενός χαμένου ελληνισμού, έζησα στιγμές ιερής ποίησης, ιερής μνήμης.”


Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης


Η ΜΑΡΟΥΛΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ
Η Μαρούλα της Λήμνου είναι μια όμορφη ηρωίδα της ιστορίας μας. Έζησε στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, στη Λήμνο. Ποιητές και ιστορικοί την παρομοιάζουν με την Ιωάννα της Λωραίνης. Η ιστορία μάς άφησε πολύ λίγα στοιχεία γύρω από το θρύλο της. Όμως η συγγραφέας με πολλή ευαισθησία και δύναμη ανέσυρε το μισοσβησμένο από τους αιώνες άστρο της, έπλασε μια μυθιστορηματική βιογραφία γεμάτη τρυφερότητα και παλμό. Έτσι που η Μαρούλα της Λήμνου αντάξια παίρνει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορική μας πεζογραφία.
Παράλληλα με το θρύλο της Μαρούλας, το μυθιστόρημα ζωντανεύει την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού στα βυζαντινά χρόνια, μετά τον όλεθρο της Βασιλεύουσας, και φανερώνει πόσο βαθιές είναι οι πηγές και οι ρίζες της ελληνικότητας του όμορφου νησιού.

"Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη γη εκείνη όπου η Μαρούλα Κομνηνή έζησε το δικό της ανθρώπινο πεπρωμένο. Η υψηλή αυτοθυσία της υπήρξε για μένα μια πηγή μαγνητική, μια ρίζα υπαρξιακή, θα έλεγα. Τούτο το άστρο της μοίρας της, το μισοσβησμένο από τους αιώνες, με γοήτευε. Τα στοιχεία που είχα ήταν ελάχιστα. Έπρεπε να σεβαστώ την ιστορία. Προσπάθησα να πλάσω μυθιστορηματικά το πρόσωπό της, να το ζήσω, να το δω, να περπατήσω πάνω στο ίδιο ερειπωμένο κάστρο του Κότζινου, αισθανόμουν πως είχα χρέος να το κάνω. Τα πλάσματα που υπήρξαν ωραία δεν πρέπει να χάνονται!"

Πρώτο Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1987.

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1986)
Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης

ΔΟΞΑΝΙΩ
Η ιστορία μιας τρυφερής κόρης από τη Λήμνο. Tην παίρνουν σκλάβα να την πουλήσουν στον Χάνδακα, όμως αυτή κατορθώνει να γίνει κατάσκοπος του Νικηφόρου Φωκά. Συνεργάζεται μαζί του και ξεσηκώνει τους τρομαγμένους κρυπτοχριστιανούς. Θυσιάζεται για την απελευθέρωση της Κρήτης.
Παράλληλα με το θρύλο της Δοξανιώς, το μυθιστόρημα ζωντανεύει όλη εκείνη τη ζοφερή περίοδο της βυζαντινής ιστορίας - μέσα του δέκατου αιώνα - μια περίοδο γεμάτη αγριότητα αλλά και βαθύ μυστικισμό και μεγαλείο και αυτοθυσία, που συναντά από άλλους δρόμους την εποχή μας.

"Είναι συναρπαστικό να βυθίζεσαι μέσα στο χρόνο, με όλες τις εσωτερικές σου οράσεις, και ν’ απομαγνητίζεις τη σιωπή. Να ζητάς ν’ ανασύρεις τα πρόσωπα που υπήρξαν πριν από σένα στη δική σου γη, γιαν να τους δώσεις το το αίμα σου, το πάθος, το ρίγημα της ψυχής σου. Κι ύστερα, για να ζήσεις μαζί τους τη θυσία, το μεγαλείο της πράξης.
Έτσι έζησα εκείνες τις πανύψηλες Ψηχές της Κρήτης.
Περπάτησα στην πλατιά αμμουδιά της απόβασης των Βυζαντινών, στο Χάνδακα.
Αφαίρεσα χίλια χρόνια και περιπλανήθηκα. Είχα ανάγκη να το κάμω.
Οι ψυχές αγρυπνούν στη μοναξιά του χρόνου. Περιμένουν."

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1990)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης




ΣΩΜΑ ΘΥΜΗΣΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕΣ
(οπισθόφυλλο)
Ο όρκος της μνήμης και η αναζήτηση του χαμένου παραδείσου της ευτυχίας οδηγούν τους δύο παλιούς εραστές στον τόπο του φεγγαριού και της πρώτης μαγείας.
   Ώριμοι και κουρασμένοι, θα ζήσουν εκεί άλλο πάθος μέσα από τις μνήμες και την αγρυπνία του σώματος. Γιατί το σώμα θυμάται όχι μόνο την αγάπη. Θυμάται τον πόνο και την ερημία. Την άβυσσο που κουβάλησε από τις περιπλανήσεις του. Και προφητεύει.
   Έτσι, ο παρόντας χρόνος βιώνεται σαν αντήχηση του παραδείσου που χάθηκε. Με όλη τη φόρτιση που δημιουργεί η νοσταλγία του χαμένου.
   Εκείνη: Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε, που φώναξε τις ιδέες της, που έζησε τη θυσία.
   Εκείνος: Ο γιος του παλιού μύθου.
   Κουβαλούν και οι δυο ένα αντίστοιχο παλιό τραύμα, από την παιδική ηλικά, και είναι αυτό που θα τους φέρει ξανά στην ίδια παράλληλο, νικημένους και ωραίους - μ' αυτή την ομορφιά που δίνει στα πρόσωπα η συμπόνια.
   Το μυθιστόρημα έχει τη μαγεία της ποιητικής γραφής, που εδώ γίνεται μαγεία της μνήμης και μαγεία του χαμένου χρόνου.   

(Πρώτη Έκδοση 1990. Όγδοη 2012)
Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ
(Πρώτη Έκδοση 1986, Τέταρτη Έκδοση 1999)

Δεν έχω από σένα παρά τη γη, όπου κοιμάται ο πατέρας μου. Η πορεία της ζωής του ολόκληρη δεν ήταν παρά μια "επιστροφή" του στη γη σου.  
 Δεν ξέρω από σένα παρά τις μνήμες του, μέσα από έναν ήλιο κάθετο πάνω στην πέτρα σου. Πληγή βαθιά κι αγιάτρευτη, όπου παλιρροεί ο χρόνος στις πηγές σου, Σπίτι της Μικρασίας.
 Μέσα από τούτη την πληγή της μνήμης, μέσα από τούτη την παλιρροή γεννήθηκα.

"Είναι μια ποιητική προσέγγιση στο Σπίτι-Σύμβολο, μια αναφορά στις πηγές και στις ρίζες της γης εκείνης, που έγινε η πατρίδα του αίματος.
   Γιατί τούτη η γη, τούτη η μνήμη, η αναπόδεικτα βιωμένη, που πάει σε βάθος ως τα οράματα της ιωνικής σκέψης, είναι, πιστεύω, η πιο βαθιά ουσία της ελληνικότητάς μας"

Γράφτηκε στη Μνήμη του Μικρασιάτη πατέρα μου.


Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ - Δεκαοχτώ Όνειρα
Κοιτάζοντας, ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια, τις Νύχτες του Φεγγαριού, αισθάνομαι το ίδιο δέος. Όσα βιβλία κι αν έγραψα μετά, ήξερα πως η ψυχή μου είχε μείνει σ’ εκείνες τις σελίδες, στην “ενοχή της αθωότητας”, στην περίεργη γοητεία του παιδικού φόβου.
Ήξερα, βαθιά μέσα μου, πως εκείνες οι υδάτινες Νύχτες του Φεγγαριού ήταν ό,τι πιο ουσιαστικό έγραψα στη ζωή μου, ό,τι πιο πολύτιμο.
Σήμερα δεν μπορώ ν’ αλλάξω ούτε μια λέξη.
Στέκομαι μπρος στις σελίδες αυτές, όπως ο προσκυνητής σε ναό υγρό, ξεχασμένο, με τα πρόσωπα των αγίων να τρεμοφέγγουν μελαγχολικά στο φως του καντηλιού.
Και ευγνωμονώ τις είκοσι εκείνες μέρες του καλοκαιριού στη Λήμνο, που μπόρεσα και καταδύθηκα με τόση δύναμη μέσα μου, να βρω την ακριβή στιγμή της λάμψης, εκείνη τη μοναδική ποίηση της “ανάδυσης”.
Σήμερα, διαβάζοντας ξανά τα Δεκαοκτώ Όνειρα, βρίσκω τις διαδρομές των μυθιστορημάτων μου, που έγραψα στα κατοπινά χρόνια, και που, βαθιά, υποστασιακά, είναι οι αυτογνωσιακές διαδρομές της ψυχής μου.
Εκείνη η μαγεμένη παιδική ηλικία, με το φόβο να διαστέλλει την ψυχή από ανάγκη υπέρβασης του τραυματικού, υπήρξε για μένα ο σηματωρός ολόκληρης της ζωής μου.

Βιβλιοπωλείο της Εστίας (Πρώτη Έκδοση 1984)
  Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης





ΓΚΡΙΖΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
"Ένα τρυφερό νεανικό μυθιστόρημα. Είναι η υγρή πολιτεία του Παρισιού, με την ατέλειωτη ποίηση και τη μαγία του εφήμερου, με τα οδοφράγματα του Kαρτιέ Λατέν και με τα άσπρα νησιά της μνήμης".

"Ένα μυθιστόρημα ποιητικής γραφής που ανήκει στη δεκαετία του '60, μια δεκαετία που την είπαν αμαρτωλή, συνταραγμένη από τα διεθνή γεγονότα της βίας - πρωτόγνωρης τότε ακόμα - και του αναρχικού ρομαντισμού.
Ένα εύθραυστο τρυφερό κορίτσι, με πρόσωπο ραγισμένο από τις μνήμες των ερειπίων αλλά και από το αναρχικό παρόν, θα βρεθεί στην καρδιά του Παρισιού και θα ζήσει τη δική της εσωτερική περιπέτεια, τη δική της αγωνία της μοναξιάς, που είναι μαζί και αναζήτηση της απόλυτης αγάπης.
Η Γκρίζα Πολιτεία δεν είναι μόνο η βροχερή πολιτεία του Παρισιού με τη γοητεία της δεκαετίας εκείνης, αλλά μια διεθνής σκηνή, όπου τα πρόσωπα του μυθιστορήματος βιώνουν το προσωπικό τους δράμα ανάμεσα στα οδοφράγματα του Καρτιέ λατέν, στον έρωτα του αδύνατου, στα άσπρα νησιά της μνήμης".

Εκδόσεις Γκοβόστη, 2011 (Πρώτη Έκδοση 1971)

Για περισσότερα: κλικ στο εξώφυλλο της δεξιάς στήλης



ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ-ΠΟΘΟΥ, Η ζωή και το έργο της, του Λεωνίδα Βελιαρούτη (1995)
Ένας τόμος 260 σελίδες με κριτικές των βιβλίων μου και άλλα βιογραφικά στοιχεία που έγραψε ο λόγιος της Λήμνου Λεωνίδας Βελιαρούτης.
Με τη μεγάλη παιδεία του με βοήθησε από το πρώτο μου φοβισμένο  ξεκίνημα (στην τότε ερημική Λήμνο) και στάθηκε δίπλα μου σαν ένας σοφός δάσκαλος. Του οφείλω άπειρη ευγνωμοσύνη.
Εκείνος με παρότρυνε να γράψω το πρώτο μου ιστορικό μυθιστόρημα τη "Μαρούλα της Λήμνου", και μου έφερε έτοιμη όλη τη σπάνια  βιβλιογραφία. Αγάπησε τα βιβλία μου και ιδιαίτερα την ποίησή μου. Και το βιβλίο αυτό είναι το έργο της ζωής του.
  
Το βιβλίο το έγραψε το 1995 και βοήθησε πολύ τους φοιτητές που έκαναν διδακτορικό στα βιβλία μου, ιδιαίτερα εκείνους που έκαναν τις μεταπτυχιακές εργασίες τους στα τρία ιστορικά "Μαρούλα της Λήμνου", "Δοξανιώ" και "Νικηφόρος Φωκάς". 




ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - Ένα Όραμα του Κόσμου
Μια διεισδυτική ανάλυση στο έργο του Οδυσσέα Ελύτη, που έγραψα το 1980-1981, με τη βοήθεια του ίδιου του Οδυσσέα Ελύτη.
Το πορτρέτο του Ποιητή στο εξώφυλλο είναι χαρακτικό του Pablo Picasso.
Η δεύτερη έκδοση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδήμα.
   
 Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
 Στους οραματισμούς της προσωκρατικής φιλοσοφίας στήριξα την εργασία μου αυτή. Στον Εμπεδοκλή που πίστευε πως ήταν ένας εξόριστος από τους κόλπους του Θεού, ένας περιπλανώμενος σε ξένο τόπο (ασυνήθεα τόπο). Αλλά και στο αιώνιο γίγνεσθαι του Ηράκλειτου, στον εξαγνιστικό νόμο της φθοράς, και στον "Νου" του Αναξαγόρα, που "διεκόσμησε το χάος" (Νους επελθών διεκόσμησε χάος).
Στήριξα ακόμα την εργασία μου στον Πλάτωνα. Η "ανάμνησις" του χαμένου ουρανού ήταν η οδός για να βαδίσω. Σήμερα πιστεύω πως η ζωή μας δεν είναι παρά μια περιπλάνησηανάμεσα στον πόνο τον κοσμικό και στον πόνο της χαμένης ουρανικής μνήμης.

Ο Ανδρέας Καραντώνης είχε γράψει τότε:
"... απ' αυτή την πρόσμιξη δημιουργήθηκε ένα ανεξάρτητο έργο, ζεστό, παλλόμενο, προσωπικό, σαν σύνθεση και σαν εκστρατεία για την εκπόρθηση του Αγνώστου. Φραστικά καθόλου συμβατικό, με πλουσιότατες και πειστικές αναφορές στην ποίηση του Ελύτη, με καινούριες απόψεις, με φράσεις καυτές, κοφτές και πυκνές.
   Με το βιβλίο της αυτό η Λαμπαδαρίδου εκφράστηκε, πλουτίζοντας συνάμα την ελληνική βιβλιογραφία του Ελύτη με την πιο τολμηρή και πρωτότυπη όσο και την πιο προσωπική δοκιμιογραφική συγγραφή.
Περιοδικό Νέα Εστία, 1.7.1982

Και ο Οδυσσέας Ελύτης, όταν διάβασε τα πρώτα κεφάλαια, έγραψε:
"Επιτέλους, ύστερα από τόνους κριτικής ανοησίας, κάποιος που καταλαβαίνει τι διαβάζει. Μπράβο και πάλι μπράβο. Να ολοκληρώσεις τη μελέτη σου, να την επεκτείνεις και να τη χτίσεις με αναφορές και σε άλλα μου κείμενα (πρόσεξε τα Ανοιχτά Χαρτιά) ώστε να έχουμε ένα βιβλίο που να δείχνει στους νέους πώς να αντιμετωπίζουν την ποίηση. Θα το φροντίσουμε μαζί .οταν η στιγμή φτάσει. Για την ώρα θερμά ευχαριστώ".





A WOMAN OF LEMNOS
Ένας τόμος που εκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα από τις εκδόσεις
Guernica, Toronto, Canada.
Περιλαμβάνει  



asdsf
asdf

asdf

ΘΕΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ


ΤΕΥΧΟΣ 39 (ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2008)

Αφιέρωμα του περιοδικού ΘΕΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ στη Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου και το έργο της.

Διαβάστε το αφιέρωμα κάνοντας κλικ πάνω στο εξώφυλλο του περιοδικού.