μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


TO ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατορθώνει να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.

Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των «ολίγων» να αντικρούσουν την Ύβριν του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.

Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει τον χρόνο, γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη του αίματος και τη χαμένη αυτογνωσία.

Από την πρώτη διαδρομή του Ξύλινου
Τείχους κρατώ μόνο μια φράση από
γράμμα κάποιου αναγνώστη: « Ύστε-
ρα από το Ξύλινο Τείχος, αισθάνομαι
την ανάγκη να αναθεωρήσω τις αξίες
της ζωής μου» γράφει.
«Θέλησα να δώσω την ανθρώπινη
πλευρά, να βρω την καθημερινή τελε-
τουργία του αρχαίου κόσμου, έτσι που
τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε έναν
χρόνο παρόντα και ζωντανό.
Πιστεύω πως Το Ξύλινο Τείχος είναι
ένα μυθιστόρημα σύγχρονο. Όχι τόσο
γιατί φέρνει στις μέρες μας τη μακρι-
νή εκείνη εποχή, αλλά γιατί αυτή
εμπεριέχει, προφητικά, όλα όσα με-
γαλύνουν ή μαστίζουν τον σύγχρονο
κόσμο.
Αν και ιστορικό μυθιστόρημα, λέω πως
το έγραψα μυητικά. Και κάθε μυητική
περιπλάνηση είναι ταυτόχρονα και
αναγωγή της ψυχής στον εαυτό της,
στην πολλαπλότητα της αυτογνωσίας της».
Μ.Λ.Π.