μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


Θέματα Λογοτεχνίας - Αφιέρωμα στη συγγραφέα Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Θέματα Λογοτεχνίας

Τετράμηνο περιοδικό λογοτεχνίας, θεωρία της λογοτεχνίας και κριτικής
Διευθυντής: Χρίστος Αλεξίου, τεύχος 39, 2008, Μια έκδοση Γκοβόστη.


Η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, αναμφισβήτητα είναι εμπνευσμένη ποιήτρια, χαρισματική συγγραφέας με όραμα, πλουτισμένη με τη σοφία των λαμπρών αιώνων της ελληνικής γραμματείας. Είναι μια εξέχουσα παρουσία στο χώρο της ποιητικής πεζογραφίας και σημαντική δοκιμιογράφος. Η ευρυμάθεια και η πνευματική της καλλιέργεια είναι προφανής στο εκτεταμένο διαχρονικά «μυητικό» συγγραφικό της έργο. Για το λόγο αυτό θεωρείται, ίσως, δύσκολη και δυσπρόσιτη συγγραφέας στο βιαστικό σύγχρονο, τον ασθμαίνοντα αναγνώστη.

Η πρωτοβουλία της εκλεκτής ποιήτριας Ζωής Σαμαρά, καθηγήτριας σημειολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, να επιμεληθεί ένα περισπούδαστο αφιέρωμα στη συγγραφέα Μαρία Λαμπαδαρίδου – Πόθου που φιλοξενεί το περιοδικό Θέματα Λογοτεχνίας, αποτελεί προσφορά όχι μόνο στο πολύμορφο και πολύπλευρο, ελληνοκεντρικό και ανθρωποκεντρικό, στο σύνολό του, λογοτεχνικό έργο της. Αλλά και χρωστούμενο στην καταξιωμένη, τη μοναδική χαρισματική σύγχρονη Ελληνίδα συγγραφέα με κατορθωμένο συγγραφικό έργο, θεμελιωμένο σε σταθερές βάσεις και στοιχειοθετημένο με διαχρονικά στοιχεία από όλες τις περιοχές και διαστρωματώσεις του πολιτισμού στη διαιώνια πορεία του Ελληνισμού μες από τη μυθική, την ιστορική πραγματικότητα και την εξελικτική διαδρομή της γλώσσας.

Η επιλογή ειδικών επιστημόνων δοκιμιογράφων για τη μελέτη ενός δύσκολου, ομολογουμένως, πολύπλευρου και τόσο εκτεταμένου στο χρόνο και στο χώρο έργου, οι οποίοι το αγκάλιασαν σφαιρικά και εισέδυσαν με σεβασμό και αγάπη στις κατακόμβες των συμβόλων και των μυστηρίων του για την ανεύρεση της αλήθειας που επιμελώς διαφυλάττουν για το μύστη, όπως και η κατανομή, η ταξινόμηση και η ανάθεση των επιμέρους θεμάτων, ήταν μεθοδική. Έτσι δόθηκε η δυνατότητα να καλυφθεί το έργο σε όλο το εύρος και το βάθος του και να αναδειχθεί η αξία και η σημασία του, όχι μόνο ως λογοτεχνικού αριστουργηματικού έργου, ενός σμιλεμένου καλλιτεχνήματος, θα τολμούσε κανείς να πει, με αποτυπωμένο πάνω του το άφθαρτο κάλλος της γλώσσας, αλλά και ως σημαντικού γλωσσικού μνημείου. Να τονιστεί η ουσία του έργου και να εκτιμηθεί η προσφορά της συγγραφέως στα γράμματα και τον πολιτισμό μας.

Θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στην ηλεκτρονική συνομιλία /συνέντευξη των δύο αισθαντικών ποιητριών που βοηθάει τον αναγνώστη να αναγνώσει την επικοινωνία των δοκιμιογράφων με το έργο της συγγραφέως και να κατανοήσει τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι μελετητές. Μια συνέντευξη όπου η συγγραφέας απαντώντας στις ευφυείς και ουσιαστικές ερωτήσεις και απορίες της Ζωής Σαμαρά, προβαίνει σε ανάλογες, πειστικές, διαφωτιστικές, αναλύσεις, διευκρινίσεις και διασαφηνίσεις που εισάγουν τον αναγνώστη και στις πιο δυσπρόσιτες περιοχές του έργου, διευρύνοντας έτσι τον ορίζοντα μιας ολοκληρωμένης επαφής του αναγνώστη με τη συγγραφέα για την εμβάθυνση και κατανόηση των συμβόλων με απώτερο σκοπό τη μύηση στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου.

Το κλείσιμο του αφιερώματος από τη Ζωή Σαμαρά με μια διαφορετική προσέγγιση του έργου μέσα από τη «χοϊκή μαγεία της ορφικής αφήγησης», απαντά σε πολλαπλά και εύλογα ερωτήματα που θέτει το ίδιο το έργο στον αναγνώστη και οδηγεί στις ατραπούς μέσα από τις οποίες πορεύτηκε και πορεύεται πάντα η συγγραφέας για τη συγγραφή με την ανάλυση των συμβόλων βάσει των οποίων δομεί και οικοδομεί το θαυμαστό έργο της. Αναφέρω ενδεικτικά μερικές από τις καίριες επισημάνσεις της Ζωής Σαμαρά: Ο ποιητικός της λόγος συνθέτει μια ύλη του πνεύματος, ενώ κρύβεται κάτω από τον αφηγηματικό και τον δραματικό της λόγο, του δίνει την ταυτότητά του, τον εμπνέει και τον στηρίζει(…), εισάγει το υπερφυσικό μέσα στην καθημερινότητα. (…)Με φιλοσοφικό και κοινωνικό προβληματισμό, η γραφή της λειτουργεί μέσα από σύνθετες αφηγηματικές τεχνικές. (…) γίνεται μυστική, μυητική. Δεν είναι μοντέρνα ή μεταμοντέρνα. Είναι τελετουργική, μυσταγωγική. Είναι ο ιερός ποταμός(…)που γεμίζει το κενό του χρόνου και υπόσχεται να μη στερέψει ποτέ. Είναι μύηση στα μυστήρια της Γνώσης. Αυθεντική, εκπορεύεται από τον συμπαντικό ρυθμό και τη σοφία των αιώνων, μας πείθει ότι υπάρχει μια απόλυτη γνώση και μας προσκαλεί να ενωθούμε μαζί της. Καλεί τον αναγνώστη να γίνει μάρτυρας σε μια πρωτότυπη ψυχαναλυτική διαδικασία που φθάνει ως τα βάθη του εγώ και ως τα βάθη του σύμπαντος.

Μόνο μια αισθαντική ποιήτρια θα μπορούσε να διεισδύσει και να συνομιλήσει τόσο αγαπητικά με το έργο μιας άλλης αισθαντικής ποιήτριας.

Σε μια εποχή μεταβατική κι αλλοπρόσαλλη και σε περίοδο μάλιστα τόσο κρίσιμη για τον Ελληνισμό που η τιμή και η αξιοπρέπεια του Έθνους παίζονται στα ζάρια και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας παζαρεύονται στην τράπεζα διαπραγματεύσεων από ανεγκέφαλους μεθοδευμένα με τη σκόπιμη διαστρέβλωση και παραποίηση της ιστορίας και διασύρεται διεθνώς η Χώρα από κακή διαχείριση της εξουσίας, έργα όπως το ολοκληρωμένο διαχρονικά συγγραφικό έργο της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου είναι εθνικά κεφάλαια, υπόβαθρα, ακρογωνιαίοι λίθοι στο περικαλλές οικοδόμημα του Ελληνικού Πνεύματος.

Ελένη Χωρεάνθη

Προς δημοσίευση