μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ...




Ύστερα από είκοσι χρόνια και είκοσι δύο επανεκδόσεις!
Μια νέα διαδρομή στον Χρόνο!

Το μυθιστόρημα ζωντανεύει τις τελευταίες ημέρες της σπαρασσόμενης βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Λεπτό προς λεπτό καταγράφει τις πενήντα επτά ημέρες πολιορκίας της Βασιλεύουσας έως την Άλωση.
Με τη δύναμη του ποιητικού ενορατικού λόγου, αλλά και με αναλυτική διείσδυση και θέση έναντι της ιστορίας, η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου δίνει την ύστατη αγωνία, τον ύστατο αγώνα, που στάθηκε ορόσημο στη νεότερη ιστορία του ελληνισμού. Όμως, πέρα από αυτό, και με μυθικό άξονα τον ήρωά της, δίνει τη συγκλονιστική πορεία της παρακμής του Βυζαντίου, καθώς και την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού μετά την καταστροφή.

Είναι μεγάλη η συγκίνηση που νιώθω, καθώς, ύστερα από είκοσι χρόνια, το μυθιστόρημα αυτό ξεκινά το νέο ταξίδι του στον Χρόνο!
Αισθάνομαι σαν να το έγραψα χτες. Τόσο ζωντανή στη σκέψη μου η κάθε λέξη του. Η κάθε στιγμή αγωνίας που χαράχτηκε μέσα στο μυαλό μου σαν όρκος.
Με τέτοια δύναμη γράφτηκε.

Όπως έχω ήδη πει, εκείνο που με ενδιέφερε ήταν να βρω αυτό που σχεδόν πάντα μένει έξω από την ιστορία: Το πάθος, το θαύμα, τον όρκο της ψυχής, το ρίγος. Να βρω το μεγαλείο εκείνων των τραγικών πολιορκημένων, που η θυσία τους, ο τιμημένος θάνατος που επέλεξαν, έγινε σύμβολο στη συνείδηση του Γένους. Και όλα αυτά προσπάθησα να τα περάσω μέσα από την οδύνη της Μιας Συνείδησης, της Μιας μοναχικής κραυγής, αυτής του ήρωά μου, του νεαρού πολεμιστή από τη Λήμνο.
Μόνον έτσι η ιστορία μπορεί να γίνει προσωπική μας αλήθεια.
Να φτάσει σε μια υπέρβαση, σε μια αυτογνωσιακή κάθαρση”.


Προσπάθησα να δώσω στον ήρωά μου, τον Πορφύριο, κάποιες μαγικές ιδιότητες, μυθικές. Γιατί τα πρόσωπα που περνούν στις διαστάσεις του θρύλου είναι τρισμέγιστα. Κι εγώ έπρεπε να εναρμονίσω στις ίδιες αναλογίες τα δικά μου πρόσωπα του μύθου, αυτά που έπλασα, για να μπορούν να σταθούν πλάι στα πραγματικά.
Πιστεύω πως ο μύθος μου ο πολύ ανθρώπινος έκανε το ογκώδες αυτό μυθιστόρημα να αγαπηθεί, έτσι όπως αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Παράλληλα με τα τραγικά ιστορικά γεγονότα, ξετυλίγεται το ανθρώπινο δράμα του ήρωά μου, το υπαρξιακό του δράμα, σαν μια αναγωγή στην οδυνηρή περιπέτεια ολόκληρου του θυσιασθέντος ελληνισμού”.