μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ



Το μυθιστόρημα Νικηφόρος Φωκάς ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, την πιο συγκλονιστική της βυζαντινής ιστορίας, γεμάτη μεγαλείο και αγριότητα και βαθύ μυστικισμό, μια ηρωική εποχή διαποτισμένη από το μαγικό στοιχείο, που ήταν η ποίηση του λαού.
Η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, με την ώριμη ποιητική γραφή της και την αναλυτική διείσδυση, σκιαγραφεί αυτόν τον συναρπαστικό κόσμο, θρίαμβοι και δολοπλοκίες στο Ιερό παλάτιο, νυχτερινοί εραστές, μάγισσες, επίδοξοι της εξουσίας που κινούνται στη σκιά και στην ανομία και που ο απόηχός τους φτάνει ως τις μέρες μας, συναντά τη δική μας εποχή.

“Δεν ήταν εύκολο να καταπιαστώ με μια τόσο πολύπλευρη και τραγική μορφή. Ο Νικηφόρος Φωκάς, αυτός ο σκληρός και δοξασμένος στρατηλάτης της αυτοκρατορίας, ο άσχημος άνδρας με τα λυπημένα μάτια, έζησε τραγικά διχασμένος ανάμεσα στον πόθο του Θεού και στον πόθο της σάρκας. Οι καταπατημένοι όρκοι του ήταν το μαρτύριο της ψυχής του, της προδομένης από τον έρωτα και τη γήινη δόξα.
Αναζητώντας τα σημάδια της ζωής του, που είναι μαζί και σημάδια ενός χαμένου ελληνισμού, έζησα στιγμές ιερής ποίησης, ιερής μνήμης.”