μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΣΩΜΑ ΘΥΜΗΣΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕΣ

(οπισθόφυλλο)
Ο όρκος της μνήμης και η αναζήτηση του χαμένου παραδείσου της ευτυχίας οδηγούν τους δύο παλιούς εραστές στον τόπο του φεγγαριού και της πρώτης μαγείας.
   Ώριμοι και κουρασμένοι, θα ζήσουν εκεί άλλο πάθος μέσα από τις μνήμες και την αγρυπνία του σώματος. Γιατί το σώμα θυμάται όχι μόνο την αγάπη. Θυμάται τον πόνο και την ερημία. Την άβυσσο που κουβάλησε από τις περιπλανήσεις του. Και προφητεύει.
   Έτσι, ο παρόντας χρόνος βιώνεται σαν αντήχηση του παραδείσου που χάθηκε. Με όλη τη φόρτιση που δημιουργεί η νοσταλγία του χαμένου.
   Εκείνη: Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε, που φώναξε τις ιδέες της, που έζησε τη θυσία.
   Εκείνος: Ο γιος του παλιού μύθου.
   Κουβαλούν και οι δυο ένα αντίστοιχο παλιό τραύμα, από την παιδική ηλικά, και είναι αυτό που θα τους φέρει ξανά στην ίδια παράλληλο, νικημένους και ωραίους - μ' αυτή την ομορφιά που δίνει στα πρόσωπα η συμπόνια.
   Το μυθιστόρημα έχει τη μαγεία της ποιητικής γραφής, που εδώ γίνεται μαγεία της μνήμης και μαγεία του χαμένου χρόνου.   

(Πρώτη Έκδοση 1990. Όγδοη 2012)