μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ

Ένα μυθιστόρημα που δίνει την αλήθεια της ιστορίας για τη μάχη των Θερμοπυλών και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, γραμμένο από τη γνωστή και έμπειρη συγγραφέα Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. Με τον δυνατό και διορατικό λόγο της δίνει στα ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα το πραγματικό τους μέγεθος.
Ένα μυθιστόρημα για τον αναγνώστη που θέλει να βρει το πρόσωπό του μέσα από τη συλλογική δύναμη της φυλής του.

Οπισθόφυλλο:
"...και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τα άπειρα πλούτη και το φρόνημα του δούλου. Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο διαφορετικών κόσμων, και επεκράτησαν οι ολίγοι ελεύθεροι."


"Μόνο το ξύλινο τείχος θα σώσει εσάς και τα παιδιά σας..."
Είναι ο χρησμός που έδωσε το μαντείο των δελφών στους
Αθηναίους πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατόρθωσε να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.

Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ' όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιϊα των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των "ολίγων" να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.

Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτιλύσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο, γίνεται μια περιπέτεια του σημαρινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.


«Προσπάθησα να δώσω την ανθρώπινη πλευρά, να βρω την καθημερινή τελετουργία του αρχαίου κόσμου, έτσι που τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε ένα χρόνο καταργημένο αλλά και μαγικά παρόντα, σε ένα χρόνο ζωντανό.Πιστεύω πως το “Ξύλινο τείχος” είναι ένα μυθιστόρημα σύγχρονο. Όχι τόσο γιατί φέρνει στις μέρες μας τη μακρινή εκείνη εποχή, αλλά γιατί αυτή εμπεριέχει, προφητικά, όλα όσα μεγαλύνουν ή μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο.

Αν και ιστορικό μυθιστόρημα, λέω πως το έγραψα μυητικά. Και κάθε μυητική περιπλάνηση είναι ταυτόχρονα και αναγωγή της ψυχής στον εαυτό της, στην πολλαπλότητα της αυτογνωσίας της".

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 2006)