μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


Η ΜΑΡΟΥΛΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

Η Μαρούλα της Λήμνου είναι μια όμορφη ηρωίδα της ιστορίας μας. Έζησε στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, στη Λήμνο. Ποιητές και ιστορικοί την παρομοιάζουν με την Ιωάννα της Λωραίνης. Η ιστορία μάς άφησε πολύ λίγα στοιχεία γύρω από το θρύλο της. Όμως η συγγραφέας με πολλή ευαισθησία και δύναμη ανέσυρε το μισοσβησμένο από τους αιώνες άστρο της, έπλασε μια μυθιστορηματική βιογραφία γεμάτη τρυφερότητα και παλμό. Έτσι που η Μαρούλα της Λήμνου αντάξια παίρνει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορική μας πεζογραφία.
Παράλληλα με το θρύλο της Μαρούλας, το μυθιστόρημα ζωντανεύει την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού στα βυζαντινά χρόνια, μετά τον όλεθρο της Βασιλεύουσας, και φανερώνει πόσο βαθιές είναι οι πηγές και οι ρίζες της ελληνικότητας του όμορφου νησιού.

"Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη γη εκείνη όπου η Μαρούλα Κομνηνή έζησε το δικό της ανθρώπινο πεπρωμένο. Η υψηλή αυτοθυσία της υπήρξε για μένα μια πηγή μαγνητική, μια ρίζα υπαρξιακή, θα έλεγα. Τούτο το άστρο της μοίρας της, το μισοσβησμένο από τους αιώνες, με γοήτευε. Τα στοιχεία που είχα ήταν ελάχιστα. Έπρεπε να σεβαστώ την ιστορία. Προσπάθησα να πλάσω μυθιστορηματικά το πρόσωπό της, να το ζήσω, να το δω, να περπατήσω πάνω στο ίδιο ερειπωμένο κάστρο του Κότζινου, αισθανόμουν πως είχα χρέος να το κάνω. Τα πλάσματα που υπήρξαν ωραία δεν πρέπει να χάνονται!"

Πρώτο Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1987.

Εκδόσεις Κέδρος (Πρώτη Έκδοση 1986)