μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ

          Νέο μυθιστόρημα 2014
Ένα ξεχασμένο ημερολόγιο και ο Χρόνος. Ένα παιδί, ο Μιχελής, που καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας. 
Ένας Άγγλος αξιωματικός που σκοτώνεται, όμως εξακολουθεί να είναι παρών. 

H Δήμητρα που έχει εμπλακεί με πάθος και ζητά να λύσει το αίνιγμα.


Η υπερφυσική δύναμη μιας κεχριμπαρένιας μπάλας θα τη βοηθήσει να μπει στα μυστικά του χρόνου.

Θα τη φέρει στην ίδια παράλληλο με τα γεγονότα εκείνα και, λειτουργώντας σαν μια άγνωστη τεχνολογία, θα την οδηγήσει στους ίδιους δρόμους, στα ίδια περιστατικά που θα διαδραματιστούν μπρος στα έκπληκτα μάτια της, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε ο χρόνος, η ματωμένη εκείνη ώρα.

Γιατί ό,τι έχει υπάρξει, υπάρχει στον χρόνο.

Ο χώρος συμμετέχει ενεργά στο μυθιστόρημα με όλη την άγνωστη δύναμή του.
Και η ηρωίδα χρησιμοποιεί το μαγικό στοιχείο που κρύβει για να βρει το νόημα μιας άλλης αλήθειας, μιας άλλης δικαιοσύνης.
Γιατί η γνώση είναι δύναμη.
Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου” είναι μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή και μαζί φανταστική, όπως η ίδια η ζωή. Μιλά για το σκοτεινό μυστήριο του θανάτου και για το ανεξιχνίαστο της ζωής, έτσι που να μπορέσει μονάχος ο αναγνώστης να περπατήσει τα μονοπάτια της ομίχλης και να βγει δυνατός. Μονάχος να φτάσει στη θέαση του Σμαράγδινου Φωτός που είναι η γνώση και η θέαση του Αθέατου κόσμου. 


Παρουσίαση του βιβλίου από την Ελένη Χωρεάνθη στο diastixo, δημοσιεύτηκε 03 Νοεμβρίου 2014
Εις μνήμην Μ.Π.


Πολυγραφότατη και πολυφωνική, δεν παραλείπει να μας ξαφνιάζει κάθε φορά με ποιητικές, μυθιστορηματικές και δοκιμιακές εκπλήξεις, η καταξιωμένη συγγραφέας Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, κρατώντας αδιάλειπτη επαφή με το ευρύ αναγνωστικό κοινό της. Πιο πρόσφατη παρουσία της κάνει με ένα αλλιώτικο, αλλά όχι και τόσο αλλιώτικο..., μυθιστόρημα γιατί τη γραφή της πάντα τη διακρίνει η ποιητική χροιά και η μεταφυσική μεταφορά και αναφορά.
Το θέμα του καινούργιου της βιβλίου είναι μια συνέντευξη με συγκεκριμένο φάντασμα, «με το φάντασμα του βάλτου». Μην πάει ο νους κανενός στο αφανέρωτο και «ξενέρωτο» φάντασμα του Βορρά. Πρόκειται για ευφυές φάντασμα που δίνει... συνέντευξη!
Οπωσδήποτε, το να κάνεις «Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου», με ένα φάντασμα τέλος πάντων, έχει ιδιαίτερη σημασία και χρειάζονται κότσια για να καταφέρεις να το πλησιάσεις και να του την πάρεις! Πρέπει να έχεις περπατήσει πολλές νύχτες με φεγγάρι κι άφωτες νύχτες σε απέραντες ερήμους αναζήτησης, χίλιες φορές να βουτήξεις στον «ιερό ποταμό» κι άλλες τόσες να αναδυθείς, πολλές ώρες να περιμένεις με αγωνία την κατάλληλη στιγμή να γίνει το αναμενόμενο συναπάντημα, να έχεις κάνει πολλά ταξίδια στο επέκεινα, στον χώρο του άλλου κόσμου, του νοητού, να μπεις σε άλλη διάσταση και να διαθέτεις το μαγικό στοιχείο που οδηγεί στον χώρο του αμίλητου. Να έχεις στο ενεργητικό σου τις κατακτήσεις που η πολυγραφότατη ποιήτρια Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου τις έχει συσσωρευμένες στις συγγραφικές αποσκευές και είναι οι καρποί των κόπων ατελεύτητης μελέτης και πνευματικής δημιουργίας, σημαντική προσφορά στα νεοελληνικά γράμματα. Η γόνιμη και αδιάλειπτη παρουσία της καλύπτει μια μακρά χρονική περίοδο, ολόκληρη ζωή.
Με τη Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου, το ολοκαίνουργο, τρυφερό, καλογραμμένο, ευφάνταστο «νεανικό μυθιστόρημα», που το εξώφυλλό του, διά χειρός Έφης Λαδιά, κοσμεί ένα χαρακτηριστικό έργο άλλης εποχής που υπήρχαν φαντάσματα, προτού τα αφανίσει ο ρεαλισμός, η λογικοκρατία, η ερμηνεία των μύθων και η επικράτηση της πληροφορικής κυρίως με την παντοδυναμία της επιβολής της, και προσεγμένη ποιητική, ποιοτική, δυναμική εσωτερική γραφή, η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου ολοκληρώνει έναν αρκετά ευρύ κύκλο σημαντικών μυθιστορημάτων στα οποία την απασχολεί σοβαρά και αδιαλείπτως το υπαρξιακό πρόβλημα, η μεταφυσική πραγματικότητα, οι διαπροσωπικές και οι διανθρώπινες σχέσεις.
Όπως συνήθως, έτσι κι εδώ, μέσω της ηρωίδας της, κινείται πάνω σε πολλές συντεταγμένες και παραμέτρους για την κατάκτηση της απόλυτης γνώσης με την ανακάλυψη και αποκάλυψη «του νοήματος μιας άλλης αλήθειας, μιας άλλης δικαιοσύνης», μιας άλλης, συμπληρώνω, πραγματικότητας, διαισθανόμενη τον παλμό και τον στοχασμό της ευφάνταστης και δυναμικής συγγραφέως.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα αξιώσεων σε επιμελημένη και πολύ όμορφη έκδοση.

                                                                 **********


Η ποιήτρια καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μαρία Λιτσαρδάκη, έγραψε για τη "Συνένρευξη με το φάντασμα του βάλτου":

Αγαπημένη μου Μαρία, μιλούσες για το "Φάντασμα του βάλτου" και μου έλεγες ότι είναι ένα παραμύθι για μικρούς και...μεγάλους. Ναι, με παραμύθι μοιάζει, γιατί, όπως και στα παραμύθια, το υπερφυσικό συνυπάρχει με το πραγματικό. Με μια διαφορά εδώ: ενώ στα παραμύθια το υπερφυσικό έρχεται και παρεμβαίνει στο πραγματικό, το βιβλίο σου οδηγεί από το π...ραγματικό στο υπερφυσικό. Όπως λες, "κάποια πράγματα τα δεχόμαστε σαν αξιώματα, δεν έχουν εξήγηση. Όπως η ίδια η ζωή". Η μαγευτική κεχριμπαρένια μπάλα του βιβλίου σου είναι τελικά η ίδια η λογοτεχνική γραφή και κατά κύριο λόγο η δική σου γραφή: αυτή που ξέρει να συμπλέκει το παρόν με το παρελθόν και να μας κάνει να το βιώνουμε έντονα, που μας πηγαίνει από τον πραγματικό στον υπερβατικό χρόνο, που συλλαμβάνει το ασύλληπτο, ζωντανεύει μνήμες και πρόσωπα, ενεργοποιεί καταστάσεις και τελικά δίνει αυτές τις άλλες διαστάσεις, που δεν φανταζόμασταν, στην πραγματικότητα που βιώνουμε, δίνοντας την ελπίδα της άλλης γνώσης και ερμηνείας της ζωής. Να είσαι πάντα καλά!

Αναρτήθηκε 17 Ιουλίου 2014

 
                                                                 ************


Μιλώντας οι σκέψεις μέσα από το βιβλίο «συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου» της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου", ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΗ ΠΡΑΝΤΖΙΟΥ

Η Μαρία Λαμπαδαρίδου – Πόθου για άλλη μια φορά μας «δώρισε» ένα ιδιαίτερο βιβλίο δίνοντας τη δυνατότητα να το παρακολουθήσει ως ιστορία ακόμη κι ένα παιδί στην έναρξη της εφηβείας του. Όμως, επειδή μιλάμε για μια σπουδαία συγγραφέα, χρειάζεται να ξεφύγου...με από το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του βιβλίου –αυτό που ενδεχομένως θα μάγευε έναν έφηβο- και να σπρώξουμε τη σκέψη μας σε πιο βαθιά μονοπάτια.

Τρυφερή και ευάλωτη η φωνή της συγγραφέως μοιάζει με τοπίο που ραγίζει –δική της η περιγραφή- , για να επιτρέψει στο αόρατο να υπάρξει. Κι όσο για την πεποίθησή της πως εκείνο που δεν φαίνεται μας εξουσιάζει, αυτό πιστοποιείται τω όντι σε κάθε σελίδα ανάγνωσης.

Ως αναγνώστης, διαβάζεις την ιστορία, χάνεσαι μέσα από τη μαγεία της γλώσσας της Λαμπαδαρίδου – Πόθου, λιώνεις τις λέξεις σαν καραμέλα που εναλλάσσει τις γεύσεις και κάποιες στιγμές αισθάνεσαι πως την καραμέλα αυτή, την καταπίνεις κάθε φορά που ακούς τη σκέψη της συγγραφέως αόρατα να σου ψιθυρίζει με τρέμουσα φωνή: γνωρίζω αυτά που δεν γνωρίζω κι όσα δεν γνωρίζω πολύ φοβάμαι πως τα γνωρίζω. Γεμάτο από αθέατες πλευρές της πραγματικότητας το βιβλίο αυτό, όπου ανάμεσα στο φυσικό και στο μεταφυσικό κόσμο υπάρχει απόλυτη συναίρεση. Και μάλιστα οι αθέατες αυτές πλευρές της ζωής συνεχίζουν να αισθητοποιούνται, ακόμη και όταν η συγγραφέας παρουσιάζει τη σκέψη της να αμφιβάλλει ή και να δυσπιστεί απέναντι στη μεταφυσική βεβαιότητα. Ωστόσο, δεν σταματά ποτέ να αφουγκράζεται με απόλυτη προσοχή τον αντίλαλο της σιωπής. Κι εκεί ανάμεσα στο υπάρχει «το άλλο» ή δεν υπάρχει, μέσα από αυτή την τραγική αμφιβολία, ο κόσμος του επέκεινα γίνεται ακόμη πιο υπαρκτός, γιατί είναι αυτός που υπερισχύει. Η συνύπαρξη νεκρών και ζωντανών – αλήθεια, πόσο μα πόσο φυσικά παρουσιάζεται η σκηνή της συνάντησης της κοπέλας με το φάντασμα- μοιάζει με όνειρο, όνειρο που υποψιάζει ότι η ψυχή και το σώμα είναι ξεχωριστά.

Η Λαμπαδαρίδου – Πόθου γνωρίζει πως την πραγματικότητα αν θέλεις, μπορείς να την πεις περιγραφικά σαν να την φωτογραφίζεις, δεν είναι όμως αυτό που την ενδιαφέρει. Είναι έκδηλο πως αυτό που ενδιαφέρει την ίδια είναι η προσέγγιση της πραγματικότητας ως προς το νόημά της, την ουσία της δηλαδή, τη βαθύτερή της αλήθεια. Ένα πάθος και μια αγωνία για την αλήθεια στο βιβλίο αυτό, όχι για το εφήμερο, αλλά για το πραματικά υπαρκτό, όχι για το προσωρινό, αλλά γι’ αυτό που μένει, το αιώνιο, το ακατάληπτο, το αμετάβλητο. Για την ουσία των πραγμάτων, για τα γνωρίσματα εκείνα του κάθε όντος που κάνουν αυτό το ον να μετέχει στην ύπαρξη. Υπαρκτό, όμως, δεν είναι μονάχα αυτό που φαίνεται κι η συγγραφέας μοιράζεται την αγωνία μαζί μας για να μας το φανερώσει.

Όσοι από μας περιορίζουμε τη ζωή στην ύλη και σκεφτόμαστε αποκλειστικά με υλιστικούς όρους, δύσκολα μπορούν να αντιληφθούν το μεταφυσικό και το πνευματικό. Η ανθρώπινη ύπαρξη όμως δεν είναι μονάχα ύλη, είναι και πνεύμα κι αν απουσιάσει η σύνδεση αυτή, τότε δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τα πράγματα, όπως είναι στην πραγματικότητα, ούτε να αισθανθούμε την ουσία της σχέσης τους με τη Φύση ή τον Δημιουργό.

Η Λαμπαδαρίδου – Πόθου μέσα από την ιστορία αυτή μας λέει προβληματισμένη πως μονάχα αν βιώσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από το πρίσμα του πνεύματος και της μεταφυσικής σκέψης, μονάχα τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε την ανθρώπινη συνείδηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση μοιάζει σαν να αναγκάζουμε τη λογική να προσπαθήσει να κατανοήσει πράγματα πολύ πιο πέρα από τη δικαιοδοσία της, ενώ ταυτόχρονα φυλακίζουμε τη νόηση εντός του πεδίου των αισθήσεων και των αντιλήψεων. Η συγγραφέας γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν –μας το αποδεικνύει το σύνολο του έργου της- πως η πνευματικότητα με τη μεταφυσική δίνουν στην Τέχνη ευρύτερες διαστάσεις. Για την ακρίβεια ξέρει πως η Τέχνη επιτυγχάνει την πραγματική της ταυτότητα μονάχα μέσω της πνευματικότητας και της μεταφυσικής.

Είναι φανερό πως η Λαμπαδαρίδου – Πόθου ενώνει τα διάφορα ερεθίσματα που ξυπνούν στο πνεύμα της πράγματα και γεγονότα από κάθε πλευρά της ζωής, δείχνοντας τη σύνδεση νοούμενου και φαινομένου, αποκαλύπτοντας μπροστά στα μάτια μας τα πράγματα στην ολότητά τους. Η ύπαρξη ολόκληρη μπορεί να γίνει κατανοητή με ασφαλές κριτήριο μονάχα με σκέψη βασισμένη στη μεταφυσική. Γιατί αυτή μας επιτρέπει να δούμε την ύπαρξη ως ολότητα και να ταξιδέψουμε στις βαθύτερες διαστάσεις της.

Σχεδόν ολόκληρο το έργο της Λαμπαδαρίδου – Πόθου βγάζει από μέσα του μία κραυγή. Η συμπαντική φιλοσοφία της Λαμπαδαρίδου φαίνεται πως ξεκινά από αυτή την κραυγή. Όχι αόριστη, αλλά μία κραυγή φόβου μπροστά στο δέος της ζωής και του θανάτου, μια κραυγή μπροστά στη μεταθανάτια αγωνία, κραυγή για τη μοναξιά της ανθρώπινης φύσης, για το χρόνο και το κενό, για τη ματαιότητα του ανθρώπου να υπερισχύσει των πάντων. Κι αυτή η κραυγή που αυτόματα βγάζει η σύνδεση του φυσικού με το μεταφυσικό, η συνέντευξη με το φάντασμα επί τω προκειμένω, οδηγεί εν τέλει σε μια πραγματική ελευθερία του προσώπου –της ηρωίδας εδώ- που φαντάζει ως νίκη του ανθρώπου και ελπίδα ζωής.

Όσα και να πω για το βιβλίο αυτό, θα είναι λίγα. Διαβάστε το!

Πασχάλης Πράντζιος
φιλόλογος - συγγραφέας

Αναρτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2014