μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


ΚΑΙ ΘΕΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΜΙΛΗΤΟ

Η νέα ποιητική της συλλογή, είναι αφιερωμένη στη Μάνα. Στη Μάνα που έφυγε, στη Μάνα που έμεινε δίπλα μας σαν ίσκιος, στη Μάνα που κοιμάται στα όνειρα μας, και τριγυρνάει στους διαδρόμους της ψυχής μας κουβαλώντας τις μνήμες της τρυφερής ηλικίας. "Ποίηση μυστική, μυητική, ποίηση της οδύνης του σώματος, που ανατείνετε να καταργήσει το χρόνο και το θάνατο, ν' αγγίξει τον κόσμο τον μέχρι τώρα ανέγγιχτο και αναπόδειχτο, που αρχίζει ακριβώς εκείθε του ανθρώπου, ακριβώς εδώθε του αγγέλου, με αυτά τα λόγια και με αυτές τις επωδές που "κάνουν την άβυσσο ν' ανθίζει ." Λόγια του Ζακ Λακαριέρ στον πρόλογο της ποίησης της Μ. Λαμπαδαρίδου - Πόθου, που ο ίδιος μετέφρασε, και κυκλοφόρησε στη Γαλλία.