μοτο

Γράφω γιατί έτσι μόνο μπορώ να υπάρχω. Έτσι μόνο να αναζητώ τη διαίσθηση μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Να συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή που ζώ για να βρω το ουσιώδες που κρύβει, να το μεταποιήσω σε ποίηση, σε ομορφιά.
Την ομορφιά αναζητώ γράφοντας, το χαμένο ιερό της ψυχής.
Κι όταν ακόμα μιλώ για τον φόβο ή τη σκληρότητα, την ομορφιά αναζητάει η ψυχή μέσα στη δικαιοσύνη και την υπέρβαση.

Να γι’ αυτό έγραψα όσα έγραψα, για να πλουτίσω την ψυχή μου.

Να δω λίγο πιο πέρα αυτό που δεν φαίνεται.

Την άλλη αλήθεια.


«Αγάπησέ με...» και άλλα παραμύθια


Νέο βιβλίο 2015
Τρεις ιστορίες πλασµένες µε όνειρο, µε µαγεία και µε αγάπη για το Καλό και την Οµορφιά.

Τρία παιδιά, σε τρεις διαφορετικούς κόσµους, θα αγωνιστούν για να επικρατήσει το Καλό, ενώ δίπλα στο καθένα απ’ αυτά η συγγραφέας δηµιουργεί κι ένα πανέµορφο µαγικό πλάσµα – έναν φύλακα άγγελο, που µένει πάντα δίπλα στο παιδί που αγωνίζεται, προσφέροντάς του για όπλα τη γνώση και το θάρρος.

Τρία µαγικά παραµύθια δοσµένα µε τη γνωστή λυρική γραφή της συγγραφέα.

"Φόρεσε γρήγορα το παλτουδάκι της, ένα κοντό κόκκινο µε άσπρη γούνα στην άκρη και κουκούλα να µην κρυώνει, και έτρεξε να προφτάσει τον άνεµο. Όµως εκείνη τη στιγµή άκουσε πάλι την ψιθυριστή φωνή: «Αγάπησέ µε…». Έστρεψε ευθύς το κεφαλάκι της και τι να δει! Ένα πανέµορφο λουλούδι ήταν, που έµοιαζε µε τριαντάφυλλο. Ήταν γαλάζιο και είχε πάνω του κάτι χρυσαφιές και κόκκινες πινελιές, σαν να ήταν ζωγραφισµένο. «Εγώ δεν ξέρω πώς να αγαπήσω ένα γαλάζιο τριαντάφυλλο» είπε". (Από το παραµύθι «Αγάπησέ µε...»)

"Και κανείς δε θυµόταν για τη ραγισµένη του καρδιά. Αυτή δεν την ήθελε κανείς. Γιατί δεν ήταν από χρυσάφι. Και ούτε είχε δει κανείς το αίµα που έσταζε. Και µόνο η µικρή Μαρίνα έκλαψε γι’ αυτήν. «Αχ» είπε «να γινόταν ένα µεγάλο κόκκινο πουλί αυτή η γενναία καρδιά, η µατωµένη…». Και τη νύχτα, η µατωµένη καρδιά έγινε πουλί". (Από το παραµύθι «Ο µικρός στρατιώτης και το κοριτσάκι µε το µοβ καπέλο»)

"Μόλις το Πέτρινο Δέντρο έλαβε το µήνυµα, ευθύς κάλεσε όλη τη δύναµη και τη σοφία που έκρυβε το γέρικο σώµα του να δει τι θα κάνει. «Εσύ θα σκέφτεσαι πως σε λίγο κάτι καλό θα συµβεί και θα είσαι ελεύθερος. Θα σκέφτεσαι πως πας να φέρεις το µαγικό βοτάνι για τη φτερούγα του µικρού χελιδονιού. Τίποτε άλλο. Θα περιµένεις την καλή στιγµή. Θα την καλείς µε τη σκέψη σου. Και η καλή στιγµή θα έρθει να σε βρει»." (Από το παραµύθι «Το Πέτρινο ?έντρο και το χελιδόνι»)

ΚΡΙΤΙΚΗ της Ελένης Χωρεάνθη για το παιδικό "Αγάπησέ με..."
Αναρτήθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Diastixo, 20 Ιουλίου 2015

Τα τελευταία χρόνια, η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου ασχολείται και με τη συγγραφή παραμυθιών. Η ποιητική της ευαισθησία, το αδιαμφισβήτητο ταλέντο, η πλούσια ως αχαλίνωτη φαντασία, η πολύχρονη συγγραφική της πείρα και, πάνω απ’ όλα, η κατάκτηση των εκφραστικών μέσων και ο επιδέξιος χειρισμός της γλώσσας είναι τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της και «χτίζει» κάθε φορά το έργο της.
Με το προηγούμενο βιβλίο της, Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου, έκανε αισθητή την παρουσία της στον χώρο του βιβλίου για παιδιά και εφήβους. Τώρα, με το Αγάπησέ με... εισβάλλει πιο βαθιά στον χώρο του παραμυθιού, ακολουθώντας συνειδητά τον τρόπο που συνομιλεί και συμπορεύεται με τα άψυχα πράγματα, όπως και με τα αθώα πλάσματα, ζώα, φυτά, η Αλίκη «στη χώρα των θαυμάτων» και ο Μικρός Πρίγκιπας στο μακρινό του ταξίδι στα άστρα.
Έτσι, εκ προοιμίου, ο χώρος και ο κόσμος όπου κινούνται οι ήρωες είναι ο μαγικός χώρος και ο κόσμος του παραμυθιού και του ονείρου, με τα θαυματουργά στοιχεία τους, το εξωλογικό περιβάλλον όπου τα πάντα μπορεί να συμβούν ανά πάσα στιγμή. Οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη και παρέχουν ευελιξία στη συγγραφέα να δημιουργεί καινούργιες καταστάσεις και να κατευθύνει την πορεία της δράσης προς τους στόχους που επιθυμεί. Και να συντελείται το θαύμα.
Η έμπειρη συγγραφέας, πρωτίστως ποιήτρια, με γνώση και σοφία χρησιμοποιεί τα θαυματουργά στοιχεία παραδοσιακών παραμυθιών με τον σύγχρονο τρόπο γραφής, τα «προσγειώνει» και τα εντάσσει ομαλά στη σύγχρονη εποχή του ρεαλισμού, ώστε τα παραμύθια της να προβάλλουν το θαύμα της αγάπης σε όλο του το μεγαλείο και να πείθουν με την αλήθεια του καλού ελληνικού παραμυθιού.
Είναι εξαιρετικά υπέροχος ο συμβολισμός του μικρού κοριτσιού με το μπλε τριαντάφυλλο στο ένα χέρι και στο άλλο ένα χελιδόνι. Με το μπλε τριαντάφυλλο που λέει στη μικρή ηρωίδα: «Αγάπησέ με...» και με την αγάπη μου θα κάνεις θαύματα, αρχίζει η περιπετειώδης νυχτερινή απόδραση της Μαρίας Νεφέλης που ψάχνει απεγνωσμένα τον αδερφό της, τον Έλια, που ο κακός μάγος τον άρπαξε και τον κρατάει φυλακισμένο στον πύργο του, από ζήλια. Γι’ αυτό κάνει τα αδύνατα δυνατά να τον βρει επιστρατεύοντας τα αγαθά πλάσματα του δάσους, τους συμμαθητές της από το σχολείο και με βοηθό το πνεύμα του δάσους... θα νικηθεί το κακό, θα χάσουν οι κακοί και θα τελειώσει αισίως το εφιαλτικό όνειρο.
Από δύσκολους δρόμους και μαγικά μονοπάτια θα περάσουν, δυνατές περιπέτειες θα ζήσουν και οι ήρωες του δεύτερου παραμυθιού, «Ο μικρός στρατιώτης και το κοριτσάκι με το μοβ καπέλο», τα έμψυχα και τα άψυχα, πλάσματα και πράγματα, παιδιά και ζωάκια, ο καλός και ο κακός. Πολεμώντας με την αγάπη το κακό, θα φέρουν ύστερα από χίλια χρόνια στην πόλη τους τη χαρά με τη «γνώση του καλού» και θα βρουν «τους Εκατό δρόμους που οδηγούν στην καρδιά της κεχριμπαρένιας πολιτείας».
Είναι το ίδιο ευρηματικός και ο τρόπος που τελειώνει το «Αγάπησέ με...» με το χελιδόνι στο άλλο χεράκι του κοριτσιού. Πρωταγωνιστές «το πέτρινο δέντρο, το πληγωμένο χελιδόνι». Στην πορεία παίρνουν μέρος κι άλλα πλάσματα, ζώα και φυτά, ζωοποιά στοιχεία της φύσης, μιλητικές κοιλάδες, λίμνες, το πνεύμα του παππού με το «παλιό τετράδιο» και την ξαναζωντανεμένη ιστορία, το γαλάζιο λαγουδάκι, η πονηρή αλεπού, ώσπου το «πέτρινο δέντρο» να ξαναζωντανέψει, το χελιδονάκι να ξαναβρεί τη μαμά του και όλα να πάνε καλά, όπως στα... παραμύθια.
Η έμπειρη συγγραφέας, πρωτίστως ποιήτρια, με γνώση και σοφία χρησιμοποιεί τα θαυματουργά στοιχεία παραδοσιακών παραμυθιών με τον σύγχρονο τρόπο γραφής, τα «προσγειώνει» και τα εντάσσει ομαλά στη σύγχρονη εποχή του ρεαλισμού, ώστε τα παραμύθια της να προβάλλουν το θαύμα της αγάπης σε όλο του το μεγαλείο και να πείθουν με την αλήθεια του καλού ελληνικού παραμυθιού.
  

Ανάρτηση Φεβ. 2915
Επειδή μέσα στην απόλυτη ελευθερία του μαγικού
μπορείς να ξορκίζεις τα σκοτάδια.
Αυτό το μαγικό ταξίδι είχα ανάγκη να ζήσω – το παραμύθι !
για να ξορκίσω, με τους μικρούς μου ήρωες, τα πολλαπλά σκοτάδια που μας έζωσαν από παντού.  


Η Ρούλα Σαμαϊλίδου γράφει για το παιδικό "Αγάπησέ με...και άλλα παραμύθια":
Μόλις τελείωσα το διάβασμα του παιδικού βιβλίου "Αγάπησέ με...' και αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τη συγγραφέα Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, την αγαπημένη μας συγγραφέα τόσων σημαντικών βιβλίων που αγαπήσαμε, για τη μεγάλη συγκίνηση που μου έδωσε.. Τρία πανέμορφα παραμύθια περιλαμβάνει το βιβλίο; Το "Αγάπησέ με..." "Ο μικρός στρατιώτης και το κοριτσάκι με το μοβ καπέλο", και "Το πέτρινο δένδρο και το χελιδόνι".
Το καθένα σε ταξιδεύει στον δικό του μαγικό κόσμο "της ομορφιάς και του Καλού", αφού όλοι οι μικροί ήρωες των παραμυθιών αγωνίζονται για "να επικρατήσει το Καλό". Παίρνω τα λόγια που έγραψε η ίδια η συγγραφέας:
" Γιατί σε όποια ηλικία και αν έχεις φθάσει, παλεύεις ασταμάτητα με τον κακό μάγο και την στρίγγλα μάγισσα και έχεις ανάγκη να τους νικήσεις "στο παραμύθι" για να νικήσεις έτσι και τους δικούς σου φόβους όπως ακριβώς γίνεται και στην ψυχή του παιδιού"
Και σε ένα άλλο σημείο γράφει:
"Ξαφνικά ένοιωσα την ανάγκη τα ταξιδέψω μέσα στην απόλυτη ελευθερία του μαγικού. Σ' αυτή την απόλυτη έκταση της ομορφιάς όπου γεννιούνται θαύματα. Είναι ο μόνος τρόπος όπου μπορείς να ξορκίσεις τα σκοτάδια. Έτσι πραγματικά ένιωσα διαβάζοντας τα παραμύθια. Πως ξόρκισα κι εγώ μαζί με τους παιδικούς ήρωες τα σκοτάδια και τους κακούς μάγους".
Πιστεύω πως τα παιδιά (αλλά και οι μεγάλοι) θα γοητευθούν από την παιδική γραφή της συγγραφέως, θα ταξιδέψουν σε παραμυθένιους κόσμους απίστευτα γοητευτικούς, όπου κυριαρχεί η ομορφιά και ο αγώνας για το Καλό.
Αναρτήθηκε στις     2015

 Ανάρτηση αναγνώστριας:
Καλησπέρα σας, κυρία Λαμπαδαρίδου! Πριν από λίγες ώρες, τέλειωσα το "Αγάπησέ με". Το κουβαλούσα μαζί μου, στο γραφείο, στο μετρό, στο κρεββάτι μου, το βράδυ. ¨Ηταν μια πανέμορφη συντροφιά για μένα. Ταξείδεψα, βρήκα ή πρόβαλα τους δικούς μου συμβολισμούς και συνειρμούς, οι οποίοι, πιθανόν ή κάποιοι απ΄ αυτούς να συμπίπτουν με τους δικούς σας και άλλων. Αυτή η εμμονή στο γαλάζιο, ας πούμε... Μου αντικατόπτρισε κατι δικό μου... Και άλλα πολλά. Η προσέγγιση-συνέχεια, δεν ξέρω πώς να το εκφράσω, ακριβώς, ακόμη, στους πολυαγαπημένους μου και σπαραξικάρδιους Πρίγκηπες του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και του Σαιντ Εξυπερύ, με άγγιξε για άλλη μια φορά, βαθύτατα. Το συνέστησα να το διαβάσει μία συνάδελφός μου εικονολήπτρια και ανιματρίς... Εργαζόμαστε στην ΕΡΤ και στην ertopen. Mε λένε Νικόλ Λιακοσταύρου και αν αποκτήσω εκπομπή στο νεοσύστατο Ραδιόφωνο, στο Β΄ Πρόγραμμα, θα σας κάνω κρούση και αν θέλετε ελάτε για μια Κουβέντα, πιο πολύ, για το πανέμορφο αυτό Παραμύθι, γενικότερα, το οποίο εκφράζετε! Καλό Ξημέρωμα

Monday 12:01
Πολύ όμορφα όσα μου γράφετε - και ευχαριστώ. Πολύ ενδιαφέρον θα είχε μία εκπομπή. Μου άρεσε που προσέξατε την αναφορά στους αγαπημένους πρίγκιπες των παραμυθιών. Να είστε καλά
Αναρτήθηκε στο fb το 3025


Aνάρτηση δική μου, Μάιος 2015

Κρατώ στα χέρια το παραμύθι μου “Αγάπησέ με...” ένα τοσοδά μικρό βιβλίο που όμως χωράει πολλή αγάπη, πολλή ψυχή, χωράει ολόκληρο το μαγικό ταξίδι.
Και το πρώτο που θέλω να κάνω είναι: Να πω ένα μεγάλο και από καρδιάς ευχαριστώ στην Έλενα Πατάκη και τους συνεργάτες της, που τόσο φρόντισαν αλλά και αγάπησαν αυτό το τρυφερό παραμύθι. Και ένα ακόμα ευχαριστώ στη Φωτεινή Στεφανίδη για το επίσης τρυφερό της εξώφυλλο.
Ελπίζω μόνο να το αγαπήσουν και οι μικροί μου αναγνώστες.
Όσο γ...ια τους μεγάλους, θα πω μια φράση που την έγραψα στο “Εργαστήρι του συγγραφέα” και μου άρεσε:
“... Γιατί το δικό τους μυαλό (των παιδιών) δουλεύει μέσα στην πιο καθαρή ποίηση. Σε έναν μαγικό υπερρεαλισμό που θα τον ζήλευε το μυαλό του μεγάλου αν τύχαινε να αφουγκραστεί με σοβαρότητα το παιδί. Η καθημερινότητά του είναι μια συναρπαστική ποίηση. Και ή γίνεσαι παιδί με το παιδί, για να γίνεις άξιος να τη ζήσεις. Ή, σκάβεις τα στρώματα του χρόνου που στοιβάχτηκαν μέσα σου και βρίσκεις, κάπου σε μια γωνιά της ψυχής σου, το παιδί που κάποτε υπήρξες. Και ξεκινάς το παραμύθι. Το έχει ανάγκη το παραμύθι ο μεγάλος για να γιατρέψει τις πληγές της ωριμότητας”.

“Το έχει ανάγκη το παραμύθι ο μεγάλος για να γιατρέψει τις πληγές της ωριμότητας”.
Αυτό ήθελα να πω.
Να είστε όλοι καλά!
Και με καλούς ανέμους!
 
Το παιδικό βιβλίο της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου
Κυκλοφορεί εντός των ημερών από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Ζωγραφικά της Φωτεινής Στεφανίδη
          Το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό FRACTAL, Εργαστήρι του    συγγραφέα, τον Μάιο 2015

download1

Απορώ κι εγώ πώς τόλμησα. Σε λίγες μέρες θα είναι στα βιβλιοπωλεία το παιδικό μου βιβλίο με τα τρία παραμύθια του “Αγάπησέ με…” και δεν μπορώ να το πιστέψω. Και όχι πως δεν έχω και ένα μικρό άγχος για το εάν τα παιδιά θα με αποδεχτούν ή θα μου πούνε άσε μας ήσυχα. Γιατί το φοβήθηκα το κριτήριο – αισθητήριο του παιδιού. Είναι τόσο κοφτερό και αλάνθαστο που σε κολλάει στον τοίχο. Όμως είχα ανάγκη να τα γράψω. Ένα ολόκληρο χρόνο έγραφα μόνο παραμύθια. Και τα χάρηκα. Λέμε πως γράφουμε από εσωτερική ανάγκη. Κι αν είναι έτσι, αυτό ήθελα να κάνω, μόνον αυτό. Να ταξιδέψω μέσα στην απόλυτη ελευθερία του μαγικού. Αυτή την απόλυτη έκταση της ομορφιάς όπου γεννιούνται τα θαύματα. Είναι ο μόνος τόπος όπου μπορείς να ξορκίσεις τα σκοτάδια. Και έχουμε γεμίσει πια σκοτάδια. Έτσι ξεκίνησα. Δεν πήρα μαζί μου παρά μόνο την τρυφερότητα του γαλάζιου τριαντάφυλλου και την αγάπη. Έτσι όπως τη βρίσκει κανείς μόνο μέσα στην καθαρή ψυχή του παιδιού – αν θέλει να σου τη δώσει. Πήρα και ένα πρόχειρο δισάκι για τον δρόμο όπου έβαλα την Ομορφιά και το Καλό. Απαραίτητα και τα δυο. Η Ομορφιά για να οδηγεί τους μικρούς μου ήρωες στον σωστό δρόμο. Και το Καλό για να εξοντώσω τον κακό μάγο. Τίποτα άλλο δεν χρειαζόμουν. Το φεγγάρι και το μιλητικό δέντρο, τον ερωτευμένο χρυσαετό και τα δάκρυα που γίνονται ρουμπίνια θα τα έβρισκα στον δρόμο. Και τον πρίγκιπα Ραάλ Εκοτό Δρόμοι που έδωσε αγώνες για να ιδρύσει την Πολιτεία του Καλού. Πρέπει να περπατήσει κανείς ξυπόλυτος αυτούς τους Εκατό Δρόμους για να φτάσει εδώ, μου είπε.
Για να πω την αλήθεια, πέντε παραμύθια έγραψα στο ταξίδι αυτό της απόλυτης ελευθερίας του μαγικού, όπως το είπα. Όμως τα άλλα δύο περιμένουν τη σειρά τους για να φτάσουν στα παιδικά χεράκια.
Κι αν με ρωτήσεις πώς ένιωσα γράφοντας για τους τρυφερούς μου αναγνώστες, θα σου πω πως το χάρηκα αφάνταστα. Βγήκα ξαφνικά από όλα τα υπαρξιακά μου αδιέξοδα, από τα μεταφυσικά μονοπάτια που ξετυλίγονται στα βάθη της ομίχλης και από τους αθέατους κόσμους της άλλης αλήθειας που με τόσο πάθος αναζητώ, και κράτησα στη φούχτα μου ένα παιδικό χεράκι. Της Μαρινούλας, ας πούμε, ή του μικρού Θεόφιλου. Ή του Σωτηράκη Άγγελου που είναι πιο μικρούλης. Και τα παραμύθια αναδύθηκαν μέσα μου. Ο κακός μάγος και οι κακές μάγισσες με τα σκοτάδια που σέρνουν. Πρώτοι αυτοί ήρθαν. Γιατί σε όποια ηλικία κι αν έχεις φτάσει, παλεύεις ασταμάτητα με τον κακό μάγο και τη στρίγγλα μάγισσα. Και έχεις ανάγκη να τους νικήσεις “στο παραμύθι”, για να κατανικήσεις έτσι και τους δικούς σου φόβους, όπως ακριβώς γίνεται και στην ψυχή του παιδιού. Και είπα ας τους ξορκίσω! Ας τους κάνω παραμύθι όπου σχεδόν πάντα νικάει το Καλό. Και έτσι ξεκίνησα. Πήρα μαζί και τους μικρούς μου ήρωες, και τους άφησα σε μια απόλυτη ελευθερία να δράσουν. Ήξερα πως μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στο αισθητήριο του παιδιού. Το είπα κιόλας. Είναι άπειρα πιο κοφτερό και πιο εφευρετικό από το αισθητήριο του μεγάλου. Κι όποιος το υποτιμά, κάνει θανάσιμο λάθος.
Δηλαδή, θέλω να σου πω, Ελένη, ότι περισσότερο οι μικροί μου ήρωες έστησαν αυτά τα παραμύθια παρά εγώ. Γιατί το δικό τους μυαλό δουλεύει μέσα στην πιο καθαρή ποίηση. Σε έναν μαγικό υπερρεαλισμό που θα τον ζήλευε το μυαλό του μεγάλου αν τύχαινε να  αφουγκραστεί με σοβαρότητα το παιδί. Η καθημερινότητά του είναι μια συναρπαστική ποίηση.  Και ή γίνεσαι παιδί με το παιδί, για να γίνεις άξιος να τη ζήσεις. Ή, σκάβεις τα στρώματα του χρόνου που στοιβάχτηκαν μέσα σου και βρίσκεις, κάπου σε μια γωνιά της ψυχής σου, το παιδί που κάποτε υπήρξες. Και ξεκινάς το παραμύθι. Το έχει ανάγκη το παραμύθι ο μεγάλος για να γιατρέψει τις πληγές της ωριμότητας. Γιατί η ψυχή μας δεν παύει ποτέ να είναι μυθοδίαιτη. Κι αν το χάσει, μέσα στη σοβαρότητα της ηλικίας του, χάνει και το χαμόγελο της ομορφιάς. Χάνει την αίσθηση της μαγείας που έχουν τα πράγματα. Χάνει τη σχέση του με την ποίηση. Χάνει το ίδιο το μαγικό στοιχείο ενός ζωογόνου υπερρεαλισμού που θα του δώσει τη δύναμη να υπερβαίνει κάθε φορά τους κακούς μάγους και τις στρίγγλες μάγισσες της καθημερινότητας – που είναι γεμάτη από δαύτους.
Όσονούπω λοιπόν το παιδικό μου βιβλίο “Αγάπησέ με…” θα είναι στα βιβλιοπωλεία. Έχω μόνο ένα μικρό άγχος μη μου πούνε τα παιδιά πως δεν τα κατάφερα. Δεν με νοιάζει τι θα πούνε οι μεγάλοι. Θέλω τα τρυφερά χεράκια που θα κρατήσουν το βιβλίο να με θεωρήσουν “δική τους…” Τότε θα έχει πετύχει το βιβλίο μου!
Εσύ, Ελένη, έχεις γράψει όμορφα παιδικά βιβλία και τα ξέρεις σίγουρα αυτά που σου είπα. Εγώ χρόνια πολλά τριγυρίζω στα μονοπάτια μου της ομίχλης και δεν μπορώ να πω αν τα κατάφερα.
Να είσαι καλά.

Σου παραθέτω τρία μικρά αποσπάσματα – γιατί και το παραμύθι είναι κείμενο λιγοστό, δεν κάνει να τα πούμε όλα :
 “Φόρεσε γρήγορα το παλτουδάκι της η Μαρία Νεφέλη, και έτρεξε να προφτάσει τον άνεμο.
Όμως εκείνη τη στιγμή άκουσε πάλι την ψιθυρι­στή φωνή:
«Αγάπησέ με…»
Έστρεψε ευθύς το κεφαλάκι της και τι να δει!
Ένα πανέμορφο λουλούδι ήταν, που έμοιαζε με τρια­ντάφυλλο. Ήταν γαλάζιο και είχε πάνω του κάτι χρυ­σαφιές πινελιές, σαν να ήταν ζωγραφι­σμένο.
«Εγώ δεν ξέρω πώς να αγαπήσω ένα γαλάζιο τρια­ντάφυλλο» είπε”.
Από το παραμύθι “Αγάπησέ με…”

“Και κανείς δεν θυμόταν τη ραγισμένη του καρδιά.
Αυτή δεν την ήθελε κανείς. Γιατί δεν ήταν από χρυσάφι. Και ούτε είχε δει κανείς το αίμα που έσταζε.
Και μόνο η μικρή Μαρίνα έκλαψε γι’ αυτήν. «Αχ» είπε «να γινόταν ένα μεγάλο κόκκινο πουλί αυτή η γενναία καρδιά…»
Και τη νύχτα, η ματωμένη καρδιά έγινε πουλί.” 
 Aπό το παραμύθι Ο μικρός στρατιώτης και το κοριτσάκι με το μοβ καπέλο”

“Μόλις το Πέτρινο Δέντρο έλαβε το μήνυμα, ευθύς κάλεσε όλη τη δύναμη και τη σοφία που έκρυβε το γέ­ρικο σώμα του να δει τι θα κάνει.
«Εσύ θα σκέφτεσαι πως σε λίγο κάτι καλό θα συμ­βεί και θα είσαι ελεύθερος. Θα σκέφτεσαι πως πας να φέρεις το μαγικό βοτάνι για τη φτερούγα του χελιδονιού. Τίποτε άλλο. Θα περιμένεις την καλή στιγμή. Θα την καλείς με τη σκέψη σου. Και η καλή στιγμή θα έρθει να σε βρει» του μήνυσε με το μιλητικό κλαδί του.” 
Από το παραμύθι Το Πέτρινο Δέντρο και το χελιδόνι”

Aναρτήθηκε τον Μάιο 2015 στο ηλεκτρονικό περιοδικό FRACTAL





“…γιατί πάνω απ’ όλα αγαπώ το παραμύθι”,
του Πασχάλη Πράντζιου,
με αφορμή το βιβλίο της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου “Αγάπησέ με και άλλα παραμύθια

«Εσύ θα σκέφτεσαι πως σε λίγο κάτι καλό θα συμ­βεί και θα είσαι ελεύθερος. Θα σκέφτεσαι πως πας να φέρεις το μαγικό βοτάνι για τη φτερούγα του χελιδονιού. Τίποτε άλλο. Θα περιμένεις την καλή στιγμή. Θα την καλείς με τη σκέψη σου. Και η καλή στιγμή θα έρθει να σε βρει» του μήνυσε με το μιλητικό κλαδί του.

Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, Αγαπησέ με και άλλα παραμύθια

Ό,τι κι αν γράφω, όσο κι αν μελετώ, ό,τι κι αν επιλέγω κατά καιρούς να διαβάσω, το παραμύθι αγαπώ. Δεν είναι μονάχα γιατί με γυρνά πίσω στα χρόνια της παιδικής ηλικίας που δεν χόρταινα να ακούω την αγαπημένη μου γιαγιά να διηγείται παραμύθια, ούτε γιατί όντας παιδί αισθάνθηκα ότι με αποκόβουν απότομα από την απόλαυσή μου αυτή οι δάσκαλοι, επειδή έπρεπε να περάσω σιγά – σιγά με τα αναγνώσματά μου σε πιο σύνθετα λογοτεχνικά είδη, η σχέση μου με το παραμύθι είναι το «μυστικό» της ζωής μου. Όσο κι αν υπερασπίζομαι το ρεαλισμό ως στάση και θέση ζωής, οι ώρες οι δικές μου, αυτές που μοιράζομαι με τον εαυτό μου στη σκέψη, είναι ώρες που με τοποθετώ σ’ ένα μαγικό κόσμο και περιδιαβαίνω ανάμεσα σε ανθρώπους, μιλώ, συμμετέχω, ονειρεύομαι, ερωτεύομαι, υπάρχω. Ένας μαγικός κήπος το παραμύθι στο μυαλό μου, ένας κόσμος γεμάτος κρυψώνες, γεμάτος από μυστικά περάσματα που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον μέσω του ονείρου στην αναζήτηση της ευτυχίας. Ένας ανεξάντλητος θησαυρός το παραμύθι, ελπίδα αιώνια ενός κόσμου που πεισματικά επιμένει πως το καλό μπορεί να νικήσει.
Τα καλοκαίρια αγαπώ πολύ να ταξιδεύω. Όχι πως δεν μου αρέσουν οι άλλες εποχές για ταξίδια, απλώς το καλοκαίρι οι διακοπές μου είναι πολυήμερες γιατί τα σχολεία είναι κλειστά κι εγώ ελεύθερος να πάω όπου θέλω. Φέτος είναι από τις λίγες φορές που δεν κατάφερα να κάνω κάποια απ’ τα ταξίδια που λαχταρώ. Από τη μια οι τραυματικές οικονομικές συνθήκες που ταλανίζουν τις ζωές όλων μας, από την άλλη οι συγγραφικές μου υποχρεώσεις που με ήθελαν κλεισμένο στο γραφείο μου, δεν μου δόθηκε η δυνατότητα πολυήμερων ταξιδιών. Τα μόνα ταξίδια που έκανα φέτος ήταν στις ώρες που ταξίδεψα μέσα από τις σελίδες των συγγραφέων που αγαπώ να διαβάζω. Εκεί λοιπόν ανάμεσα σε πολλά άξια λόγου βιβλία που ήρθα σε επαφή, ξεχώρισα ένα και το φυλάω στην καρδιά μου σαν έναν ανεκτίμητο θησαυρό. Αναφέρομαι στο καινούριο βιβλίο της κυρίας Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου με τίτλο Αγάπησέ με και άλλα παραμύθια.  Δεν έχω κρύψει ποτέ την αγάπη μου και το θαυμασμό μου απέναντι στη συγγραφέα Λαμπαδαρίδου. Την ακολουθώ αναγνωστικά από τα πρώτα βήματα της μύησής μου στο λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος, έχω περάσει πολλές μοναχικές βραδιές παρέα με τα βιβλία της κι έχω ξαναδιαβάσει έργα της στο πέρασμα του χρόνου –πράγμα ασυνήθιστο για μένα- με την ίδια λαχτάρα και αγωνία της πρώτης φοράς. Όταν την Άνοιξη ανακάλυψα πως το καινούριο συγγραφικό πόνημα της Λαμπαδαρίδου θα ήταν Παραμύθι χαμογέλασα. Αν η κυρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, αναρωτήθηκα, που υπηρετεί το μαγικό και το υπερφυσικό στοιχείο στο σύνολο του έργου της με τόση πίστη και σεβασμό στην πέραν του κόσμου τούτου ζωή, δεν μπορεί να γράψει παραμύθι, τότε ποιος μπορεί; Θέλω να πω πως δεν ήταν έκπληξη για μένα η συγγραφική αυτή απόπειρα της μεγάλης δημιουργού. Μετά τη Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου, που είχε απεύθυνση στον παιδικό κόσμο μάς το «όφειλε» και το περιμέναμε κι εμείς οι μεγάλοι. Γιατί κάποιοι από μας, όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα σταματήσουμε ποτέ να ανοίγουμε πελώρια τα μάτια της ψυχής μας έτοιμοι ξανά και ξανά να διαβάσουμε ή να ακούσουμε ένα παραμύθι.
Η ποιητική πένα της κυρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου διαθέτει και δύναμη και ικανότητα να προσεγγίσει τη γλώσσα που η παιδική ψυχή μπορεί να διεισδύσει κι η αλήθεια είναι πως στο Αγάπησέ με… αυτό το πετυχαίνει στο μέγιστο βαθμό. Χρησιμοποιώντας στοιχεία από παραδοσιακά παραμύθια που στέκουν στην κορυφή και τυγχάνουν παγκόσμιας αναγνώρισης, η συγγραφέας καταφέρνει μ’ έναν μοναδικό τρόπο να μετασχηματίσει ιστορίες και να τις εντάξει στο σήμερα με μια προσέγγιση σύγχρονη μα και συνάμα τόσο δική της που οι ιστορίες αυτές καθίστανται άξιες προσοχής όχι μονάχα για την πλοκή τους αλλά και για τη βασική τους θεματολογία που δεν είναι άλλη από το θαύμα της αγάπης που με τόση συνέπεια έχει υπηρετήσει στην ιστορία του το ελληνικό παραμύθι.
Κατάφερα να ταξιδέψω λοιπόν και να ταξιδέψω ελεύθερος σε τόπους που μονάχα η απόλυτη ελευθερία του μαγικού στοιχείου μπορεί να σε πάει, εκεί όπου τα θαύματα γεννιούνται και μεγαλουργούν. Ζούμε σε εποχές τόσο σκληρές μα και τόσο σκοτεινές που το παραμύθι φαντάζει πιο επίκαιρο παρά ποτέ, γιατί είναι το μόνο που μπορεί να ξορκίσει το σκοτάδι και να σε φέρει στο φως. Κι εγώ αυτό το φως το είδα διαβάζοντας τα παραμύθια αυτά. Έκλεισα τα μάτια κι όταν τα άνοιξα είδα μπροστά μου το γαλάζιο τριαντάφυλλο του παραμυθιού να μου προσφέρεται κι η ψυχή μου γέμισε αγάπη καθαρή, όπως μονάχα η αγάπη ενός μικρού παιδιού  είναι.
Αν θεωρήσουμε πως μια από τις βασικές θεματικές των έργων της κυρίας Λαμπαδαρίδου είναι το υπαρξιακό αδιέξοδο της ανθρώπινης φύσης, η μεταφυσική ατραπός που ανοίγει στα βάθη ενός ομιχλώδους τοπίου, η αθέατη αλήθεια που είναι πιο φανερή κι από την ίδια την αλήθεια, στο Αγάπησέ με και άλλα παραμύθια, όλα αυτά βρίσκονται στο φυσικό τους χώρο γιατί το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά ή σε μεγάλους που ποτέ τους δεν σταμάτησαν να κρύβονται από την πραγματικότητα των ενηλίκων και κράτησαν ατόφιο το μυστικό της ύπαρξης της παιδικής ηλικίας. Κι η παιδική ηλικία κινείται καθαρά σ’ έναν υπερρεαλισμό μαγικό όπου μονάχα το παραμύθι μπορεί να αναπαραστήσει τον παιδικό αυτό κόσμο, την παιδική αυτή πραγματικότητα.
Άραγε, σ’ όποια ηλικία κι αν έχει φτάσει κανείς, σταματά ποτέ να μάχεται με την κακιά μάγισσα ή με το δράκο; Σταματά ποτέ να φοβάται το κακό; Κι αν θεωρήσουμε ότι τα παραμύθια πρωτίστως μέσα από τη νίκη του καλού, καταφέρνουν και ξορκίζουν τους φόβους από μια παιδική ψυχή, η ψυχή των μεγάλων μήπως τελικά έχει την ίδια ανάγκη; Αγάπησέ με και άλλα παραμύθια… λοιπόν. Έτσι… για να μπορέσουμε όλοι να ανακτήσουμε τη χαμένη ομορφιά της παιδικής μας φύσης. Κι αν την έχουμε κρύψει βαθιά μέσα μας, να μπορέσουμε να την ανακαλύψουμε ξανά, όπως τότε που ήμασταν παιδιά και παίζαμε κρυφτό ψάχνοντας να βρούμε τους αγαπημένους μας φίλους στην κρυψώνα τους.
“…η φωνή έβγαινε απ’ όλα τα μάγια του κόσμου, έβγαινε από το ίδιο το θαύμα που γεννάει τη ζωή. Και ήξερε η Μαρία Νεφέλη πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Ήξερε πως, σε όλα τα πλάσματα και τα πράγματα του Θεού, εκείνη θα έβλεπε μόνο το θαύμα της αγάπης και της ομορφιάς”.

Αναρτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2015